«Τίποτα δεν μπορεί να επιβληθεί καλύτερα στον κόσμο από τη μωρολογία. Όσο λιγότερο καταλαβαίνουν τόσο περισσότερο θαυμάζουν…».
Γρηγόριος Ναζιανζηνός (χριστιανός θεολόγος και άγιος)
«Αυτό το πιστεύω επειδή είναι απίστευτο!».
Τερτυλλιανός (χριστιανός θεολόγος κι απολογητής)
Για κάποιον που διαθέτει ελάχιστο κριτικό πνεύμα και σκέψη, που δεν χειραγωγείται ως «πρόβατο» και που δεν έχει κάποιο συμφέρον, η ανάγνωση ελάχιστων μόνο χωρίων τής Αγίας Γραφής είναι αρκετή, είτε για να τον κάνει να ψάχνει μέρος να πάει να ξεράσει, είτε να τον κάνει να κρατάει την κοιλιά του από τα γέλια. Γιατί η Αγία Γραφή δεν είναι τίποτε άλλο από ένα συνονθύλευμα κακογραμμένων και πλαστογραφημένων βιβλίων, όπου κυριαρχεί η γελοιότητα, η ανηθικότητα, το αίμα και το σπέρμα.
Καθώς ήδη υπάρχει μια λεπτομερής καταγραφή κι αναφορά στο αίμα με το οποίο είναι διαποτισμένη η Αγία Γραφή (και ειδικά η Παλαιά Διαθήκη), το παρόν άρθρο αναλώνεται στην καταγραφή χωρίων, τα οποία διέπονται από ανοησίες, αντιφάσεις, υπερβολές και κωμικοτραγικά στοιχεία, χωρίς και πάλι όμως να είναι εφικτό -λόγω όγκου- να γίνει πλήρης αναφορά, ή να διαχωριστούν πλήρως από την ανηθικότητα, το διάχυτο αίμα και την βία που κυριαρχούν στο βιβλίο τής «αγάπης», την «θεόπνευστη» Βίβλο…
Από τις πρώτες κιόλας γραμμές, η «θεόπνευστη» Αγία Γραφή, επιχειρεί να δοκιμάσει την νοημοσύνη μας… Έτσι, για λόγους που μόνο ο «πάνσοφος» Θεός γνωρίζει, την πρώτη μέρα τής Δημιουργίας δημιούργησε το φως και την τέταρτη τον ήλιο! Κι αναρωτιέται τώρα ο κάθε αφελής: Και το φως τής πρώτης ημέρας από που προέρχονταν, αφού δεν ήταν τού ήλιου; Και τα φυτά που δημιούργησε την τρίτη μέρα, πως στο καλό μπορούσαν να ζήσουν χωρίς την απαραίτητη διαδικασία τής φωτοσύνθεσης, όπου βασικό ρόλο παίζει το ηλιακό φως;
«Στην αρχή δημιούργησε ο Θεός τον ουρανό και τη γη… Και είπε ο Θεός: “Ας γίνει φως”· και έγινε φως. […] Και είπε ο Θεός: “Ας βλαστήσει η γη χλωρό χορτάρι, που κάνει σπόρο, και καρποφόρο δέντρο που κάνει καρπό σύμφωνα με το είδος του, του οποίου το σπέρμα να είναι μέσα του επάνω στη γη”. Και έγινε έτσι… Και έγινε εσπέρα, και έγινε πρωί, ημέρα τρίτη. Και είπε ο Θεός: “Ας γίνουν φωστήρες στο στερέωμα του ουρανού, για να διαχωρίζουν την ημέρα από τη νύχτα· κι ας είναι για σημεία, και καιρούς, και ημέρες, και χρόνους· και ας είναι για φωστήρες στο στερέωμα του ουρανού, για να φέγγουν επάνω στη γη”. Και έγινε έτσι… Και έγινε εσπέρα, και έγινε πρωί, ημέρα τέταρτη» (Γένεσις, 1: 1-5, 11-19).
Γιατί ο Θεός μιλάει σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο; Δεν «δημιούργησε» μόνος του τον κόσμο; Δεν είναι ο «ένας και μοναδικός Θεός»; Μυστήρια πράγματα…
«Και είπε ο Θεός: Ας κάνουμε άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα…» (Γένεσις, 1: 26).
Ο άνθρωπος γνωρίζει ότι όλοι οι καρποί τής γης δεν είναι κατάλληλοι για βρώση (κάποιοι, «τυχαίνει» να είναι και…δηλητηριώδεις). Ο «παντογνώστης» Θεός, δεν το γνώριζε αυτό;
«Και είπε ο Θεός: “Δείτε, σας έδωσα κάθε χορτάρι που κάνει σπόρο, που είναι επάνω στο πρόσωπο ολόκληρης της γης, και κάθε δέντρο, που έχει μέσα του καρπό, δέντρο που κάνει σπόρο· αυτά θα είναι σε σας για τροφή”» (Γένεσις, 1: 29).
Οι αμόρφωτοι συγγραφείς τής Παλαιάς Διαθήκης, προσδίδουν την ανθρώπινη αδυναμία τής κούρασης, σε έναν θεό. Μάλλον, όχι και τόσο τιμητικό για τον…«Παντοδύναμο»…
«Και ο Θεός είχε συντελεσμένα κατά την έβδομη ημέρα τα έργα του, που έκανε· και αναπαύθηκε την έβδομη ημέρα από όλα τα έργα του, που έκανε» (Γένεσις, 2: 2).
«Φυσιολογική» συνομιλία ανθρώπου με…φίδι. Να υποθέσουμε, στην εβραϊκή γλώσσα;
«Και το φίδι είπε στη γυναίκα: “Στ’ αλήθεια, είπε ο Θεός: Μη φάτε από κάθε δέντρο τού Παραδείσου;”. Και η γυναίκα είπε στο φίδι: “Από τον καρπό των δέντρων τού Παραδείσου μπορούμε να φάμε· από τον καρπό, όμως, του δέντρου, που είναι στο μέσον του Παραδείσου, ο Θεός είπε: Μη φάτε απ’ αυτόν, μήτε να τον αγγίξετε, για να μη πεθάνετε”» (Γένεσις, 3: 1-3).
Ο «παντογνώστης» Θεός, αγνοεί που βρίσκονται τα δημιουργήματά του και…ρωτά να μάθει!
«Και ο Κύριος ο Θεός κάλεσε τον Αδάμ, και του είπε: “Αδάμ πού είσαι;”» (Γένεσις, 3: 9).
Το βασανιστικό ερώτημα, εξακολουθεί να πλανάται έως και τις μέρες μας: Πού στο καλό βρήκε γυναίκα ο Κάιν, αφού μέχρι τότε -και σύμφωνα με τα γραφόμενα τής Αγίας Γραφής- οι μόνοι άνθρωποι επί γης, ήταν αυτός και οι γονείς του, Αδάμ και Εύα; Και με βάση αυτό το δεδομένο, ποιοί στο καλό θα κατοικούσαν την πόλη που έχτισε;
«Και ο Κάιν γνώρισε τη γυναίκα του, κι εκείνη συνέλαβε, και γέννησε τον Ενώχ· έκτιζε μάλιστα μια πόλη, και αποκάλεσε το όνομα της πόλης σύμφωνα με το όνομα του γιου του, Ενώχ» (Γένεσις, 4: 17).
Σε μια εποχή, όπου ο μέσος όρος ζωής δεν υπερβαίνει τα 40-50 έτη (και πολλά λέμε…), οι πρωταγωνιστές τής Βίβλου, ζουν απλά μερικούς…αιώνες!
– «Και όλες οι ημέρες του Αδάμ, που έζησε, έγιναν 930 χρόνια· και πέθανε» (Γένεσις, 5: 5).
– «Και όλες οι ημέρες τού Σηθ έγιναν 912 χρόνια· και πέθανε» (Γένεσις, 5: 8).
– «Και όλες οι ημέρες τού Ενώς έγιναν 905 χρόνια· και πέθανε» (Γένεσις, 5: 11).
– «Και όλες οι ημέρες τού Καϊνάν έγιναν 910 χρόνια· και πέθανε» (Γένεσις, 5: 14).
– «Και όλες οι ημέρες τού Μααλαλεήλ έγιναν 895 χρόνια· και πέθανε» (Γένεσις, 5: 17).
– «Και όλες οι ημέρες τού Ιάρεδ έγιναν 962 χρόνια· και πέθανε» (Γένεσις, 5: 20).
– «Και όλες οι ημέρες τού Μαθουσάλα έγιναν 969 χρόνια· και πέθανε» (Γένεσις, 5: 27).
Ο «Δημιουργός» αποφασίζει να περιορίσει την ζωή τού ανθρώπου στα 120 χρόνια. Κάτι πρέπει να πήγε στραβά όμως, καθώς έχουν υπάρξει άνθρωποι, έστω κι ελάχιστοι, που έχουν ξεπεράσει αυτό το όριο…
«Και ο Κύριος είπε: “Δεν θα παραμείνει το πνεύμα μου πάντοτε μαζί με τον άνθρωπο, επειδή είναι σάρκα· οι ημέρες του θα είναι ακόμα 120 χρόνια”…» (Γένεσις, 6: 3).
Οι άγγελοι πηδιόταν με κοινές θνητές που γεννούσαν τα παιδιά τους. Ακούγεται «φυσιολογικό» και δεν προκαλεί καμμία εντύπωση…
«Οι γιοι του Θεού είχαν μπει μέσα στις θυγατέρες των ανθρώπων, κι αυτές τεκνοποίησαν σ’ αυτούς…» (Γένεσις, 6: 4).
Άγια Μαθηματικά: 355+600=969! Όταν γεννήθηκε ο Νώε, ο παππούς του ο Μαθουσάλα ήταν 355 ετών (Γένεσις, 5: 21-28). Ο κατακλυσμός τού Νώε, έγινε όταν αυτός (ο Νώε) ήταν 600 ετών. Άρα, η ηλικία τού Μαθουσάλα όταν έγινε ο κατακλυσμός, ήταν 355+600=955 έτη. Σύμφωνα με τις «ιερές» γραφές, ο Μαθουσάλα πέθανε 969 ετών (Γένεσις, 5: 27). Πως λοιπόν «επέπλευσαν» αυτά τα 14 χρόνια διαφορά, αφού στην Βίβλο καθίσταται σαφές, πως «πέθανε κάθε κινούμενη σάρκα» και ο Μαθουσάλα δεν είχε μπει στην κιβωτό;
«Και πέθανε κάθε κινούμενη σάρκα επάνω στη γη, από τα πουλιά, και από τα κτήνη, και από τα ζώα, και από όλα τα ερπετά που σέρνονται επάνω στη γη, και κάθε άνθρωπος. Από όλα τα όντα επάνω στην ξηρά, όλα όσα είχαν πνοή ζωής στους μυκτήρες τους, πέθαναν. Και εξαλείφθηκε κάθε τι που υπήρχε επάνω στο πρόσωπο της γης, από άνθρωπο μέχρι κτήνος, μέχρι ερπετό, και μέχρι πουλί τού ουρανού, και εξαλείφθηκαν από τη γη· έμενε δε μόνον ο Νώε, και όσα ήσαν μαζί του μέσα στην κιβωτό» (Γένεσις, 7: 21-23).
[Ας σημειωθεί, πως όλως παραδόξως οι ηλικίες προκύπτουν από την μετάφραση τής Αποστολικής Διακονίας τής Ελλάδος (μετάφραση Ο’), καθώς στις περισσότερες από τις διαθέσιμες αποδόσεις, οι διάφοροι μεταφραστές έχουν «διορθώσει» αυτό το «λάθος» που υπάρχει στις πρωτότυπες «θεόπνευστες» εβραϊκές γραφές.]
Ένα ακόμη ερώτημα, το οποίο δεν έχει τύχει απαντήσεως έως τις μέρες μας: Κατά τον «Κατακλυσμό τού Νώε», πνίγηκαν και τα…ψάρια;
«Μετά από ακόμα επτά ημέρες εγώ φέρνω βροχή επάνω στη γη, σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες· και θα εξαλείψω από το πρόσωπο της γης κάθε τι που υπάρχει, το οποίο δημιούργησα» (Γένεσις, 7: 4).
Άλλη μια ανθρώπινη αδυναμία που προσδίδουν στον «Ύψιστο» οι Εβραίοι γιδοβοσκοί συγγραφείς τής Βίβλου: Ο Θεός έχει πρόβλημα μνήμης και…ξεχνάει που και που.
«Και ο Θεός θυμήθηκε τον Νώε…» (Γένεσις, 8: 1).
Καλό θα είναι, ο ανύποπτος αναγνώστης να μην παίρνει τοις μετρητοίς τα λόγια τού Θεού, γιατί σε περίπτωση που θα θελήσει να δοκιμάσει τον φόβο που εμπνέει σε ζωντανά, όπως το λιοντάρι και τον καρχαρία, μάλλον θα απογοητευθεί οικτρά κι…ανεπανόρθωτα…
«Και ο Θεός ευλόγησε τον Νώε, και τους γιους του· και τους είπε: “Αυξάνεστε και πληθύνεστε, και γεμίστε τη γη· και ο φόβος σας, και ο τρόμος σας, θα είναι επάνω σε όλα τα ζώα τής γης, κι επάνω σε όλα τα πουλιά τού ουρανού, επάνω σε κάθε τι που σέρνεται επάνω στη γη, κι επάνω σε όλα τα ψάρια τής θάλασσας…”» (Γένεσις, 9: 1-2).
Ο «γενάρχης» Αβραάμ, φοβούμενος για τη ζωή του, αλλά και για προσωπικά οφέλη, ουσιαστικά εκπορνεύει τη γυναίκα του Σάρα (όχι μία, αλλά δύο φορές…), υποχρεώνοντάς την να πει στους Αιγύπτιους, ότι δεν είναι σύζυγός του, αλλά αδερφή του. Στην περίπτωση αποκάλυψης της απάτης τους (όπως συνέβη αργότερα, που επανέλαβαν το «κόλπο τής αδερφής»), ο Αβραάμ έχει έτοιμη την απάντηση: «Κι όμως, στ’ αλήθεια είναι αδελφή μου, θυγατέρα του πατέρα μου, αλλ’ όχι θυγατέρα τής μητέρας μου· και έγινε γυναίκα μου» (Γένεσις, 20: 12). Το ίδιο ψέμα θα πει κι αργότερα ο γιος του, Ισαάκ, ο οποίος εκπορνεύει με τον ίδιο τρόπο την γυναίκα του, Ρεβέκκα (Γένεσις, 26: 6-9)…
«Ο Αβραάμ κατέβηκε στην Αίγυπτο για να παροικήσει εκεί· επειδή, η πείνα στη γη ήταν βαριά. Και όταν πλησίαζε να μπει μέσα στην Αίγυπτο, είπε στη Σάρα, τη γυναίκα του: Δες, γνωρίζω ότι είσαι μια όμορφη γυναίκα· θα συμβεί, λοιπόν, ώστε καθώς σε δουν οι Αιγύπτιοι θα πουν: Γυναίκα του είναι αυτή· και θα με φονεύσουν, εσένα όμως θα σε διαφυλάξουν ζωντανή· πες, λοιπόν, ότι είσαι αδελφή μου, για να γίνει σε μένα καλό εξαιτίας σου, και να διαφυλαχθεί η ζωή μου, για χάρη σου. Και όταν ο Άβραμ μπήκε μέσα στην Αίγυπτο, είδαν οι Αιγύπτιοι τη γυναίκα ότι ήταν υπερβολικά ωραία. Και οι άρχοντες του Φαραώ την είδαν, και την επαίνεσαν στον Φαραώ· και πήραν τη γυναίκα στο σπίτι του Φαραώ. Και μεταχειρίστηκαν τον Άβραμ καλά για χάρη της· και είχε πρόβατα, και βόδια, και γαϊδούρια, και δούλους, και δούλες, και θηλυκά γαϊδούρια και καμήλες…» (Γένεσις, 12: 10-16).
Ένα από τα αρκετά χωρία τής Αγίας Γραφής, όπου διαφαίνεται η μεγάλη σημασία που προσδίδει ο «Μεγαλοδύναμος» στην…ψωλή και το…πετσάκι της.
«Και ο Αβραάμ πήρε τον γιο του τον Ισμαήλ, και όλους τούς γεννημένους στο σπίτι του, και όλους τούς αγορασμένους απ’ αυτόν με αργύρια, κάθε αρσενικό τού σπιτιού τού Αβραάμ, και έκανε περιτομή της σάρκας τής ακροβυστίας τους, την ίδια εκείνη ημέρα, καθώς του είπε ο Θεός» (Γένεσις, 17: 23).
Από τις ανεπανάληπτες και «all time classic» στιγμές τής «θεόπνευστης» Βίβλου: Ο Αβραάμ κάνει το…τραπέζι στον…Θεό, ο οποίος παίρνει την μορφή τριών ανδρών! Οι λεπτομέρειες τού γεύματος ωστόσο, παραμένουν άγνωστες… Χόρτασε ο Κύριος; Έπεσε σε «μαλακό» κρέας άραγες; Όταν τελείωσε το φαγητό του, εξέφρασε την ικανοποίησή του με ένα ηχηρό…ρέψιμο; Ποιος ξέρει…
«Και ο Αβραάμ έσπευσε στη σκηνή στη Σάρα, και είπε: “Βιάσου, ζύμωσε τρία μέτρα σιμιγδάλι, και κάνε ψωμιά στη στάχτη”. Και ο Αβραάμ έτρεξε στα βόδια, και πήρε ένα μοσχάρι απαλό και καλό, και το έδωσε στον δούλο· κι εκείνος έσπευσε να το ετοιμάσει· έπειτα,πήρε βούτυρο και γάλα, και το μοσχάρι, που ετοίμασε, και τα έβαλε μπροστά τους· κι αυτός στεκόταν κοντά τους κάτω από το δέντρο· κι αυτοί έφαγαν» (Γένεσις, 18: 6-8).
Από τις πιο «πιπεράτες» στιγμές τής «θεόπνευστης» Βίβλου: Οι ανήθικοι και ακόλαστοι Σοδομίτες, έχουν καυλώσει άγρια και ζητούν επίμονα από τον «δίκαιο» Λωτ, να τούς παραδώσει τούς αγγέλους που φιλοξενεί για να τούς γαμήσουν. Κι ο «δίκαιος» Λωτ τί κάνει; Τούς αντιπροτείνει τις κόρες του, διαφημίζοντας μάλιστα και την…παρθενία τους! Λίγο αργότερα, αυτό το «ηθικό» στοιχείο που ονομάζεται Λωτ, δεν διστάζει να πηδηχτεί με τις κόρες του και να τις γκαστρώσει! (Γένεσις 19: 36). Κατά τ’ άλλα, οι ανήθικοι τής ιστορίας ήταν οι Σοδομίτες και ο Λωτ ο «δίκαιος»! Τι όμορφα και «ηθικά» διδάγματα από ένα «ιερό» και «θεόπνευστο» βιβλίο, όπως είναι η Αγία Γραφή…
«Και οι δύο άγγελοι ήρθαν το δειλινό στα Σόδομα· και ο Λωτ καθόταν δίπλα στην πύλη των Σοδόμων· ο δε Λωτ, βλέποντάς τους, σηκώθηκε σε συνάντησή τους, και προσκύνησε με το πρόσωπό του μέχρι το έδαφος… Και μπήκαν μέσα στο σπίτι του· και τους έκανε συμπόσιο, και έψησε άζυμα, και έφαγαν. Και πριν κοιμηθούν, οι άνδρες τής πόλης, οι άνδρες των Σοδόμων, περικύκλωσαν το σπίτι, νέοι και γέροντες, ολόκληρος ο λαός μαζί, από παντού· και έκραζαν στον Λωτ, και του έλεγαν: “Πού είναι οι άνδρες, εκείνοι που μπήκαν μέσα σε σένα τη νύχτα; Βγάλ’ τους έξω σε μας, για να τους γνωρίσουμε” (σ.σ.: σε απλά ελληνικά η σημασία είναι «για να τούς γαμήσουμε»). Και ο Λωτ βγήκε σ’ αυτούς στο πρόθυρο, και έκλεισε πίσω του την πόρτα, και είπε: “Μη, αδελφοί μου, μη πράξετε ένα τέτοιο κακό· δέστε, έχω δύο θυγατέρες, που δεν γνώρισαν άνδρα· να σας τις φέρω, λοιπόν, έξω· και κάντε σ’ αυτές, όπως σας φανεί αρεστό· μόνον σ’ αυτούς τους άνδρες να μη πράξετε τίποτε, επειδή για τούτο μπήκαν κάτω από τη σκιά τής στέγης μου”» (Γένεσις, 19: 1-8).
Άλλο και τούτο πάλι… Έχει χρεία όρκων ένας θεός και μάλιστα στον…εαυτό του; Κι αν δηλαδή -λέμε τώρα- καταπατούσε τον όρκο του, ποιες θα ήταν οι συνέπειες; Θα έκανε μήπως…χαρακίρι;
«“Ορκίστηκα στον εαυτό μου”, λέει ο Κύριος…» (Γένεσις, 22: 16).
«Αν δεν ακούσετε τα λόγια αυτά, ορκίζομαι στον εαυτό μου, λέει ο Κύριος, ότι ο οίκος αυτός θα κατασταθεί έρημος» (Ιερεμίας, 22: 5).
Ο «πατριάρχης» Ιακώβ γίνεται αντικείμενο συναλλαγής και «μισθώνεται» μεταξύ των δύο αδερφών συζύγων του. Η Ραχήλ παραχωρεί στην αδερφή της Λεία, το «προνόμιό» της να κοιμηθεί με τον κοινό τους σύζυγο, τον Ιακώβ, με αντάλλαγμα λίγους…μανδραγόρες!
«Και ο Ρουβήν πήγε τις ημέρες τού θερισμού τού σιταριού, και βρήκε μανδραγόρες στο χωράφι, και τους έφερε στη Λεία τη μητέρα του. Και η Ραχήλ είπε στη Λεία: “Δώσε μου, παρακαλώ, από τους μανδραγόρες τού γιου σου”. Κι εκείνη της είπε: “Μικρό πράγμα είναι ότι πήρες τον άνδρα μου; Και θέλεις να πάρεις και τους μανδραγόρες τού γιου μου;”. Και η Ραχήλ είπε: “Λοιπόν, ας κοιμηθεί μαζί σου αυτή τη νύχτα για τους μανδραγόρες τού γιου σου”. Και ο Ιακώβ ήρθε το βράδυ από το χωράφι, και η Λεία βγαίνοντας σε συνάντησή του, είπε: “Μέσα σε μένα θα μπεις, επειδή σε μίσθωσα, με μισθό τους μανδραγόρες τού γιου μου”. Και κοιμήθηκε μαζί της εκείνη τη νύχτα» (Γένεσις, 30: 14-16).
Ένας από τούς πολλούς αναχρονισμούς τής «θεόπνευστης» Βίβλου. Ο Θεός αναλαμβάνει να απελευθερώσει τον «περιούσιο» λαό του από τούς Αιγύπτιους και να τούς οδηγήσει στην «Γη τής Επαγγελίας», την Χαναάν. Αν οι αδαείς συγγραφείς τής Παλαιάς Διαθήκης, γνώριζαν πως στην εποχή που τοποθετείται η υποτιθέμενη «Έξοδος», η Χαναάν ανήκε στους…Αιγύπτιους, πιθανότατα θα γελούσαν κι αυτοί οι ίδιοι με τα γραπτά τους.
«Και ο Μωυσής έβοσκε τα πρόβατα τού Ιοθόρ, του πεθερού του, ιερέα τής Μαδιάμ… Και…ο Θεός φώναξε σ’ αυτόν…και τού είπε: “Εγώ είμαι ο Θεός τού πατέρα σου, ο Θεός τού Αβραάμ, ο Θεός τού Ισαάκ, και ο Θεός τού Ιακώβ… Είδα, είδα την ταλαιπωρία τού λαού μου, που είναι στην Αίγυπτο, και άκουσα την κραυγή τους εξαιτίας των εργοδιωκτών τους· επειδή, γνώρισα την οδύνη τους· και κατέβηκα για να τους ελευθερώσω, από το χέρι των Αιγυπτίων, και να τους ανεβάσω από τη γη εκείνη, σε γη καλή και ευρύχωρη, σε γη που ρέει γάλα και μέλι, στον τόπο των Χαναναίων…”» (Έξοδος, 3: 1-8).
Μία, αν μη τι άλλο, ωμή δήλωση αδυναμίας τού…«Παντοδύναμου». Ο ίδιος Θεός που έκανε «με τα κρεμμυδάκια» τούς Αιγύπτιους, ουσιαστικά ομολογεί ότι χέζεται τούς Φιλισταίους.
«Και όταν ο Φαραώ εξαπέστειλε τον λαό, ο Θεός δεν τους οδήγησε διαμέσου του δρόμου τής γης των Φιλισταίων, αν και ήταν ο συντομότερος· επειδή, ο Θεός είπε: “Μήπως ο λαός, βλέποντας τον πόλεμο, μεταμεληθεί και επιστρέψει στην Αίγυπτο”» (Έξοδος, 13: 17).
Και έτσι και γιουβέτσι…
– «Εγώ ο Κύριος ο Θεός σου είμαι Θεός ζηλότυπος, που ανταποδίδω τις αμαρτίες των πατέρων επάνω στα παιδιά, μέχρι τρίτης και τετάρτης γενεάς εκείνων που με μισούν» (Έξοδος, 20: 5).
– «Η ψυχή, αυτή που αμαρτάνει, αυτή θα πεθάνει· ο γιος δεν θα βαστάξει την ανομία τού πατέρα, και ο πατέρας δεν θα βαστάξει την ανομία τού γιου· η δικαιοσύνη τού δικαίου θα είναι επάνω του, και η ανομία τού ανόμου θα είναι επάνω του» (Ιεζεκιήλ, 18: 20).
Ο Θεός, ο οποίος δεν είναι και τόσο…«φανατικός» πολέμιος τής δουλείας, θέτει κάποιες προϋποθέσεις για την απελευθέρωση ενός δούλου. Μία απ’ αυτές…
«Αν κάποιος χτυπήσει το μάτι τού δούλου του ή το μάτι τής δούλης του, και τον τυφλώσει, θα τον αφήσει ελεύθερο, εξαιτίας του ματιού του» (Έξοδος, 21: 26).
Ο Κύριος είναι αρκετά προνοητικός… Προβλέπει αποζημίωση για την απίθανη περίπτωση που πέσει ένα ζώο σ’ έναν λάκκο. Η περίπτωση, μέσα στον ίδιο λάκκο να πέσει και άνθρωπος, μάλλον διέφυγε ή αποκλείστηκε από τον «Πάνσοφο», καθώς δεν προβλέπει ανάλογη αποζημίωση…
«Αν κάποιος ανοίξει έναν λάκκο ή αν κάποιος σκάψει έναν λάκκο, και δεν τον σκεπάσει, και πέσει σ’ αυτόν ένα βόδι ή ένα γαϊδούρι, ο ιδιοκτήτης τού λάκκου θα δώσει αποζημίωση, θα αποδώσει χρήματα στον ιδιοκτήτη τους· αλλά, αυτό που θανατώθηκε θα είναι δικό του» (Έξοδος, 21: 33-34).
Ο «Παντοκράτωρ» δεν είναι υλιστής, όπως οι κοινοί θνητοί. Ή μήπως είναι;
– «Τις απαρχές τού αλωνιού σου και του ληνού σου δεν θα τις καθυστερήσεις· τον πρωτότοκό σου από τους γιους σου θα δώσεις σε μένα· το ίδιο θα κάνεις για το βόδι σου, και το πρόβατό σου· επτά ημέρες θα είναι μαζί με τη μητέρα του, την όγδοη ημέρα θα το δώσεις σε μένα» (Έξοδος, 22: 29-30).
– «Δικό μου είναι το ασήμι, και δικό μου είναι το χρυσάφι, λέει ο Κύριος των δυνάμεων» (Αγγαίος, 2: 8).
– «Εσείς είστε καταραμένοι με κατάρα· επειδή, εσείς με κλέψατε, ναι, εσείς, ολόκληρο το έθνος. Φέρτε όλα τα δέκατα στην αποθήκη, για να είναι τροφή στον οίκο μου…» (Μαλαχίας, 3: 9-10).
Σε τουλάχιστον πέντε (5) ολόκληρα κεφάλαια τής Παλαιάς Διαθήκης (Έξοδος, 29 και Λευιτικόν, 1, 2, 3, 4), ο Θεός παραδίδει μαθήματα…κοπτοραπτικής και…κρεοπωλικής. Από εδώ πληροφορούμαστε ότι έχει ιδιαίτερη προτίμηση στις…πίτες, το…παρθένο ελαιόλαδο και το…καλό κρασί. Τι «ανιδιοτελής» Θεός αλήθεια… Και τι σύμπτωση… Οι επιθυμίες του φαίνεται να συμπίπτουν με αυτές τών κοινών θνητών…
«Και τούτο είναι το πράγμα, που θα κάνεις σ’ αυτούς, για να τους αγιάσεις, ώστε να ιερατεύουν σε μένα. Πάρε ένα μοσχάρι βοδιού, και δύο άμωμα κριάρια, και άζυμο ψωμί, και άζυμες πίτες, ζυμωμένες με λάδι, και άζυμα λάγανα, χρισμένα με λάδι· από σιμιγδάλι σιταριού θα τα κάνεις. Και θα τα βάλεις σε ένα κανίστρι, και θα τα φέρεις μέσα στο κανίστρι, μαζί με το μοσχάρι και τα δύο κριάρια. Και θα φέρεις τον Ααρών και τους γιους του στη θύρα τής σκηνής τού μαρτυρίου, και θα τους λούσεις με νερό. Και θα πάρεις τις στολές, και θα ντύσεις τον Ααρών με τον χιτώνα, και τον ποδήρη τού εφόδ, και το εφόδ, και το περιστήθιο, και θα τον ζώσεις με την κεντητή ζώνη τού εφόδ· και θα βάλεις τη μίτρα επάνω στο κεφάλι του, και θα βάλεις το άγιο διάδημα επάνω στη μίτρα. Τότε, θα πάρεις το λάδι τού χρίσματος, και θα χύσεις απ’ αυτό επάνω στο κεφάλι του, και θα τον χρίσεις. Και θα φέρεις τους γιους του, και θα τους ντύσεις με χιτώνες· και θα τους ζώσεις με ζώνες, τον Ααρών και τους γιους του, και θα τους περιθέσεις μιτρίδια, και η ιερατεία θα είναι σ’ αυτούς ως παντοτινός νόμος…» (Έξοδος, 29: 1: 9).
Δύο χωρία, σκέτα «περιβόλια»… Μα είναι δυνατόν ο «Πανάγαθος» να έχει το κακό στο μυαλό του; Και σε κάθε περίπτωση, είναι δυνατόν να μετανοεί για κάτι που σκέφτηκε ή έκανε; Και μάλιστα δύο τουλάχιστον φορές; Μήπως αυτά συνιστούν έλλειψη σιγουριάς και αυτοπεποίθησης, πράγματα αδιανόητα για έναν θεό;
– «Και ο Κύριος μεταμελήθηκε για το κακό, που είπε να κάνει ενάντια στον λαό του» (Έξοδος, 32: 14).
– «Έστειλε, λοιπόν, ο Κύριος θανατικό επάνω στον Ισραήλ, από το πρωί μέχρι τον διορισμένο καιρό· και πέθαναν από τον λαό, από τη Δαν μέχρι τη Βηρ-σαβεέ, 70.000 άνδρες. Και όταν ο άγγελος άπλωσε το χέρι του ενάντια στην Ιερουσαλήμ, για να την καταστρέψει, ο Κύριος μεταμελήθηκε για το κακό, και είπε στον άγγελο που έκανε τη φθορά μέσα στον λαό: “Αρκεί ήδη· απόσυρε το χέρι σου”» (Σαμουήλ Β’, 24: 15-16).
Ποιός είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε;
– «Και ο Κύριος μιλούσε στον Μωυσή, πρόσωπο με πρόσωπο, καθώς ο άνθρωπος μιλάει στον φίλο του» (Έξοδος, 33: 11).
– «Κανένας δεν είδε ποτέ τον Θεό…» (Κατά Ιωάννην, 1: 18).
Απλές οδηγίες για την θεραπεία τής…λέπρας. Η επιστήμη τής Ιατρικής ήρθε μετά…
«Και ο Κύριος μίλησε στον Μωυσή, λέγοντας: “Αυτός είναι ο νόμος τού λεπρού, για την ημέρα του καθαρισμού του· θα φερθεί στον ιερέα… ο ιερέας θα προστάξει να πάρουν, γι’ αυτόν που καθαρίζεται, δύο ζωντανά πουλιά, καθαρά, και κέδρινο ξύλο, και κόκκινο, και ύσσωπο. Και ο ιερέας θα προστάξει να σφάξουν το ένα πουλί σε ένα πήλινο σκεύος επάνω από τρεχούμενο νερό· και θα πάρει το ζωντανό πουλί, και το κέδρινο ξύλο, και το κόκκινο, και τον ύσσωπο, και θα τα βυθίσει, καθώς και το ζωντανό πουλί, στο αίμα τού σφαγμένου πουλιού επάνω από το τρεχούμενο νερό· και θα ραντίσει επάνω σ’ αυτόν που καθαρίζεται από τη λέπρα επτά φορές, και θα τον κρίνει καθαρόν· και θα απολύσει το ζωντανό πουλί προς την κατεύθυνση της πεδιάδας… Και την έβδομη ημέρα θα ξυρίσει όλες τις τρίχες του, το κεφάλι του, και το πηγούνι του, και τα φρύδια του, και θα ξυρίσει όλες τις τρίχες του… Και την όγδοη ημέρα θα πάρει δύο αρσενικά αρνιά, άμωμα, και ένα θηλυκό αρνί, χρονιάρικο, άμωμο, και τρία δέκατα σιμιγδάλι για προσφορά από άλφιτα, ζυμωμένη με λάδι, και ένα λογ λαδιού· και ο ιερέας, που καθαρίζει, θα παραστήσει τον άνθρωπο που καθαρίζεται, καθώς κι αυτά, μπροστά στον Κύριο, στη θύρα τής σκηνής τού μαρτυρίου. Και ο ιερέας θα πάρει το ένα αρσενικό αρνί, και θα το προσφέρει για προσφορά περί ανομίας, και το λογ τού λαδιού και θα τα κινήσει σε κινητή προσφορά μπροστά στον Κύριο… Και ο ιερέας θα πάρει από το λογ τού λαδιού, και θα το χύσει στην παλάμη τού αριστερού του χεριού· και ο ιερέας θα βυθίσει το δεξί του δάχτυλο στο λάδι, που είναι στην αριστερή του παλάμη, και θα ραντίσει από το λάδι, με το δάχτυλό του, επτά φορές μπροστά στον Κύριο· και από το υπόλοιπο του λαδιού, που είναι στην παλάμη του, ο ιερέας θα βάλει επάνω στον λοβό τού δεξιού αυτιού εκείνου που καθαρίζεται, κι επάνω στον αντίχειρα του δεξιού του χεριού, κι επάνω στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού του ποδιού, επάνω στο αίμα τής προσφοράς περί ανομίας· και το λάδι, που απέμεινε απ’ αυτό στην παλάμη τού ιερέα, θα το χύσει επάνω στο κεφάλι εκείνου που καθαρίζεται· και ο ιερέας θα κάνει εξιλέωση γι’ αυτόν μπροστά στον Κύριο. Και ο ιερέας θα προσφέρει την προσφορά περί αμαρτίας, και θα κάνει εξιλέωση γι’ αυτόν που καθαρίζεται από την ακαθαρσία του· και έπειτα, θα σφάξει το ολοκαύτωμα. Και ο ιερέας θα προσφέρει το ολοκαύτωμα και την προσφορά από άλφιτα επάνω στο θυσιαστήριο· και ο ιερέας θα κάνει γι’ αυτόν εξιλέωση, και θα είναι καθαρός…”» (Λευιτικόν, 14: 1-20).
Αν κάποιος κτηνοβατήσει, τιμωρείται με θάνατο. Σύμφωνα όμως με την «θεϊκή» λογική θα πρέπει να θανατώνεται και το ζώο. Λες κι αυτό προκάλεσε ή συναίνεσε στον βιασμό του! Αν μη τι άλλο, ένα χαρακτηριστικό δείγμα «θεϊκής» σοφίας και «τυφλής» δικαιοσύνης…
«Αν κάποιος συνουσιαστεί με κτήνος, θα θανατωθεί οπωσδήποτε· και θα φονεύσετε το κτήνος» (Λευιτικόν, 20: 15).
Ο «Δημιουργός» αποκαλεί το γυναικείο αιδοίο (μουνί), «ασχημοσύνη». Εύλογα λοιπόν αναρωτιέται κάποιος εδώ: Μα καλά, ποιος δημιούργησε την «ασχημοσύνη»;
«Και όταν ένας άντρας πλαγιάσει με γυναίκα που έχει εμμηνόρροια και ξεσκεπάσει την ασχημοσύνη της, αυτός γύμνωσε την πηγή της και εκείνη ξεσκέπασε την πηγή του αίματός της· γι’ αυτό, θα εξολοθρευτούν και οι δύο μέσα από τον λαό τους» (Λευιτικόν, 20: 18).
Ο «Πανάγαθος» κάνει μερικούς περίεργους διαχωρισμούς ανάμεσα στα δημιουργήματά του, ανάμεσα στα οποία βρίσκονται κι αυτοί που έχουν σπασμένα…αρχίδια(!). Προφανώς, δεν θα επρόκειτο για ασυνήθιστο φαινόμενο, για να αναφέρεται με τόσο φυσικό τρόπο στο «ιερό» αυτό βιβλίο.
«Και ο Κύριος μίλησε στον Μωυσή, λέγοντας: “Πες στον Ααρών, αυτά τα λόγια: Όποιος από το σπέρμα σου…είναι με σπασμένους όρχεις…δεν θα πλησιάσει να προσφέρει το ψωμί τού Θεού του”» (Λευιτικόν, 21: 16-21).
Το μεγαλείο ψυχής τού «Πανάγαθου»… Απαγορεύει την θυσία ζώου, πριν περάσουν επτά ημέρες από την γέννησή του, όπως και την θυσία μάνας και παιδιού την ίδια μέρα. Αν όμως η θυσία γίνει με τουλάχιστον ένα εικοσιτετράωρο διαφορά, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Τόσο απλό…
«Και ο Κύριος μίλησε στον Μωυσή, λέγοντας: “Όταν γεννηθεί μοσχάρι ή αρνί ή κατσίκι, τότε θα είναι κάτω από τη μητέρα του επτά ημέρες· από την όγδοη ημέρα και ύστερα θα είναι δεκτό, σε θυσία που γίνεται με φωτιά στον Κύριο. Και δεν θα σφάξετε δάμαλη ή πρόβατο, αυτό και το παιδί του, σε μια ημέρα”» (Λευιτικόν, 22: 26-28).
Η άγνοια δεν αποτελεί ελαφρυντικό στοιχείο για κάποιον που αμαρτάνει. Όλα διορθώνονται όμως με ένα…κατσικάκι…
«Και αν κάποια ψυχή αμαρτήσει από άγνοια, αυτός πρέπει να φέρει κατσίκα χρονιάρικη για προσφορά περί αμαρτίας· και ο ιερέας θα κάνει εξιλέωση για την ψυχή, που αμάρτησε από άγνοια, όταν αμαρτήσει από άγνοια μπροστά στον Κύριο, για να κάνει εξιλέωση γι’ αυτόν· και θα του συγχωρηθεί» (Αριθμοί, 15: 27-28).
Μαγικό αντίδοτο κατά τού τσιμπήματος φιδιού… Ο «Πανάγαθος», εξηγεί στον Μωυσή που θα θεραπευτούν οι άνθρωποι που δαγκώθηκαν από τα φίδια που ο ίδιος εξαπέλυσε εναντίον τους…
«Και ο Κύριος είπε στον Μωυσή: “Φτιάξε για τον εαυτό σου ένα φλογερό φίδι, και βάλ’ το επάνω σε ένα ξύλο· και καθένας που θα δαγκωθεί, και κοιτάξει σ’ αυτό, θα ζήσει”. Και ο Μωυσής έκανε ένα φίδι χάλκινο, και το έβαλε επάνω σε ένα ξύλο· και αν ένα φίδι δάγκωνε κάποιον, αυτός, κοιτάζοντας το χάλκινο φίδι, ζούσε» (Αριθμοί, 21: 8-9).
Αγάπα με ή…κάηκες… Η θεϊκή «αγάπη» σε όλο της το μεγαλείο· ήτοι κατάρας το ανάγνωσμα… Πάρτε βαθειά ανάσα πριν ξεκινήσετε την ανάγνωση…
«Αν δεν υπακούσεις στη φωνή τού Κυρίου τού Θεού σου, για να προσέχεις να εκτελείς όλες τις εντολές του, και τα διατάγματά του, που εγώ σήμερα σε προστάζω, όλες οι κατάρες αυτές θά ‘ρθουν επάνω σου, και θα σε βρουν. Καταραμένος θα είσαι στην πόλη, και καταραμένος θα είσαι στο χωράφι. Καταραμένο το καλάθι σου, και η σκάφη σου. Καταραμένος ο καρπός τής κοιλιάς σου, και τα γεννήματα της γης σου, οι αγέλες των βοδιών σου, και τα κοπάδια των προβάτων σου. Καταραμένος θα είσαι όταν μπαίνεις μέσα, και καταραμένος θα είσαι όταν βγαίνεις έξω. Ο Κύριος θα στείλει επάνω σου την κατάρα, τη θλίψη, και τη φθορά, σε όλα όσα βάλεις επάνω το χέρι σου για να κάνεις, μέχρις ότου εξολοθρευτείς, και μέχρις ότου γρήγορα αφανιστείς, εξαιτίας της πονηρίας των έργων σου, επειδή με εγκατέλειψες. Ο Κύριος θα προσκολλήσει σε σένα το θανατικό, μέχρις ότου σε εξολοθρεύσει από τη γη, όπου πηγαίνεις να την κληρονομήσεις. Ο Κύριος θα σε πατάξει με μαρασμό, και με πυρετό, και με ρίγος, και με φλόγωση, και με μάχαιρα, και με ανεμοφθορία, και με ερυσίβη· και θα σε καταδιώκουν μέχρις ότου αφανιστείς. Και ο ουρανός σου, που είναι επάνω από το κεφάλι σου, θα είναι χαλκός, και, η γη που είναι από κάτω σου, σίδερος. Ο Κύριος θα δώσει τη βροχή τής γης σου σκόνη και χώμα· από τον ουρανό θα κατεβαίνει επάνω σου, μέχρις ότου εξολοθρευτείς. Ο Κύριος θα σε κάνει να συντριφτείς μπροστά στους εχθρούς σου· από έναν δρόμο θα βγεις εναντίον τους, και από επτά δρόμους θα φύγεις από μπροστά τους· και θα διασκορπιστείς σε όλα τα βασίλεια της γης. Και το πτώμα σου θα είναι τροφή σε όλα τα όρνεα του ουρανού, και στα θηρία τής γης, και δεν θα υπάρχει εκείνος που θα τα αποδιώχνει. Ο Κύριος θα σε χτυπήσει με την Αιγυπτιακή Πληγή, και με αιμορροϊδες, και με ψώρα, και με φαγούρα, ώστε να μη μπορείς να γιατρευτείς. Ο Κύριος θα σε χτυπήσει με αφροσύνη και με τύφλωση, και με έκσταση καρδιάς· και θα ψηλαφίζεις καταμεσήμερα, όπως ψηλαφίζει ο τυφλός στο σκοτάδι, και δεν θα ευοδώνεσαι στους δρόμους σου· και θα είσαι μονάχα κάτω από καταδυνάστευση και αρπαγή όλες τις ημέρες τής ζωής σου, και δεν θα υπάρχει εκείνος που σώζει. Θα αρραβωνιαστείς γυναίκα, και άλλος άνδρας θα κοιμηθεί μαζί της· θα οικοδομήσεις σπίτι, και δεν θα κατοικήσεις σ’ αυτό· θα φυτέψεις αμπελώνα, και δεν θα τον τρυγήσεις. Το βόδι σου θα είναι μπροστά σου σφαγμένο, και δεν θα φας απ’ αυτό· το γαϊδούρι σου θα αρπαχτεί από μπροστά σου, και δεν θα σου αποδοθεί· τα πρόβατά σου θα παραδοθούν στους εχθρούς σου, και δεν θα υπάρχει για σένα εκείνος που σώζει. Οι γιοι σου και οι θυγατέρες σου θα παραδοθούν σε έναν λαόν, και τα μάτια σου θα βλέπουν και θα μαραίνονται γι’ αυτούς όλη την ημέρα· και δεν θα υπάρχει δύναμη στο χέρι σου. Τον καρπό τής γης σου, και όλους τούς κόπους σου, θα φάει ένα έθνος που δεν το γνωρίζεις· και θα είσαι μονάχα κάτω από καταδυνάστευση, και από καταπάτηση όλες τις ημέρες τής ζωής σου. Και θα παραφρονήσεις εξαιτίας των θεαμάτων των ματιών σου, τα οποία θα δεις. Ο Κύριος θα σε χτυπήσει στα γόνατα και στα σκέλη με κακή πληγή, ώστε να μη μπορείς να γιατρευτείς, από το πέλμα των ποδιών σου, μέχρι την κορυφή του κεφαλιού σου. Ο Κύριος θα φέρει εσένα και τον βασιλιά σου, που θα βάλεις επάνω σου, σε έθνος που δεν γνώρισες, ούτε εσύ ούτε οι πατέρες σου· και εκεί θα λατρεύσεις άλλους θεούς, ξύλα και πέτρες. Και θα είσαι σε έκπληξη, σε παροιμία και σε περίγελο ανάμεσα σε όλα τα έθνη, όπου και αν σε φέρει ο Κύριος. Πολύ σπόρο θα φέρεις στο χωράφι, και λίγο θα μαζέψεις· επειδή, θα τον καταφάει η ακρίδα. Θα φυτέψεις αμπελώνες, και θα καλλιεργήσεις, και κρασί δεν θα πιεις ούτε θα τρυγήσεις· επειδή, το σκουλήκι θα τους καταφάει. Θα έχεις ελαιόδεντρα σε όλα τα όριά σου, και με λάδι δεν θα χριστείς· επειδή, τα ελαιόδεντρά σου θα αποβάλουν τον καρπό τους. Θα γεννήσεις γιους και θυγατέρες, και δεν θα είναι δικοί σου· επειδή, θα πάνε σε αιχμαλωσία. Όλα τα δέντρα σου, και τον καρπό τής γης σου, θα τα καταφθείρει ο βρούχος. Ο ξένος, που θα είναι ανάμεσά σου, θα ανεβαίνει πιο πάνω από σένα, επάνω-επάνω, εσύ όμως θα κατεβαίνεις κάτω-κάτω. Εκείνος θα σου δανείζει, κι εσύ δεν θα δανείζεις σ’ αυτόν· αυτός θα είναι η κεφαλή, κι εσύ θα είσαι η ουρά. Και θάρθουν επάνω σου όλες αυτές οι κατάρες, και θα σε καταδιώξουν, και θα σε βρουν, μέχρις ότου εξολοθρευτείς· επειδή, δεν υπάκουσες στη φωνή τού Κυρίου τού Θεού σου, για να τηρείς τις εντολές του, και τα διατάγματά του, που σε πρόσταξε. Κι αυτά θα είναι επάνω σου, κι επάνω στο σπέρμα σου, ως σημείο και υπερμεγέθες θαύμα, παντοτινά. Επειδή, δεν λάτρευσες τον Κύριο τον Θεό σου με ευφροσύνη, και με αγαθότητα καρδιάς, εξαιτίας τής αφθονίας όλων των αγαθών· γι’ αυτό, θα γίνεις δούλος των εχθρών σου, που ο Κύριος θα στείλει εναντίον σου, με πείνα, και με δίψα, και με γύμνια, και με έλλειψη των πάντων· και θα βάλει επάνω στον τράχηλό σου σιδερένιον ζυγό, μέχρις ότου σε εξολοθρεύσει. Ο Κύριος θα φέρει εναντίον σου ένα έθνος από μακριά, από την άκρη τής γης, σαν με ορμή αετού· έθνος, που δεν θα καταλαβαίνεις τη γλώσσα του· έθνος αγριοπρόσωπο, που δεν θα σεβαστεί το πρόσωπο του γέροντα ούτε θα ελεήσει τον νέο· και θα τρώει τον καρπό των κτηνών σου, και τα γεννήματα της γης σου, μέχρις ότου εξολοθρευτείς· το οποίο δεν θα αφήσει σε σένα σιτάρι, κρασί ή λάδι, τις αγέλες των βοδιών σου ή τα κοπάδια των προβάτων σου, μέχρις ότου σε εξολοθρεύσει. Και θα σε πολιορκήσει σε όλες τις πόλεις σου, μέχρις ότου πέσουν τα ψηλά και οχυρωμένα τείχη σου, στα οποία έλπιζες, σε ολόκληρη τη γη σου· και θα σε πολιορκήσει σε όλες τις πόλεις σου, σε ολόκληρη τη γη σου, που ο Κύριος ο Θεός σου έδωσε σε σένα. Και θα φας τον καρπό τής κοιλιάς σου, τις σάρκες των γιων σου και των θυγατέρων σου, που ο Κύριος ο Θεός σου έδωσε σε σένα, στην πολιορκία, και στη σύνθλιψη, με την οποία θα σε συνθλίψει ο εχθρός σου· ο απαλός άνδρας ανάμεσά σου, και ο υπερβολικά τρυφερός, θα κοιτάξει με πονηρό βλέμμα στον αδελφό του, και στη γυναίκα τού κόρφου του, και στα παιδιά του που εναπέμειναν, όσα θα εναπομείνουν· ώστε να μη δώσει σε κανέναν απ’ αυτούς από τις σάρκες των παιδιών του, που θα έτρωγε· επειδή, δεν του έμεινε τίποτε στην πολιορκία, και στη σύνθλιψη, με την οποία ο εχθρός σου θα σε συνθλίψει σε όλες τις πόλεις σου. Η απαλή και τρυφερή γυναίκα ανάμεσά σου, της οποίας το πόδι δεν δοκίμασε να πατήσει επάνω στη γη, λόγω της τρυφερότητας και απαλότητας, θα κοιτάξει με βλέμμα πονηρό στον άνδρα τού κόρφου της, και στον γιο της, και στη θυγατέρα της, και στο βρέφος της, που βγήκε από μέσα από τα πόδια της, και στα παιδιά που γέννησε· επειδή, θα τα φάει κρυφά, εξαιτίας της έλλειψης των πάντων, στην πολιορκία και στη σύνθλιψη, με την οποία ο εχθρός σου θα σε συνθλίψει στις πόλεις σου. Αν δεν προσέχεις να κάνεις όλα τα λόγια αυτού τού νόμου, που είναι γραμμένα σ’ αυτό το βιβλίο, ώστε να φοβάσαι το ένδοξο και φοβερό αυτό όνομα, ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ΣΟΥ, τότε ο Κύριος θα κάνει τις πληγές σου τρομερές, και τις πληγές τού σπέρματός σου, πληγές μεγάλες και ασταμάτητες, και νόσους κακές και ασταμάτητες. Και θα φέρει επάνω σου όλες τις οδύνες τής Αιγύπτου, για τις οποίες τρόμαξες· και θα προσκολληθούν σε σένα· και κάθε ασθένεια, και κάθε πληγή, που δεν είναι γραμμένη στο βιβλίο αυτού τού νόμου, αυτές θα τις φέρει ο Κύριος επάνω σου, μέχρις ότου εξολοθρευτείς. Και θα εναπομείνετε λιγοστοί στον αριθμό, ενώ ήσασταν όπως τα άστρα τού ουρανού σε πλήθος· επειδή, δεν υπάκουσες στη φωνή τού Κυρίου τού Θεού σου. Και όπως ο Κύριος ευφράνθηκε σε σας στο να σας αγαθοποιεί και να σας πολλαπλασιάζει, έτσι ο Κύριος θα ευφρανθεί σε σας, στο να σας εξαλείψει, και να σας καταστρέψει· και θα αρπαχθείτε από τη γη, όπου πηγαίνετε να την κληρονομήσετε. Και ο Κύριος θα σε διασπείρει σε όλα τα έθνη, από τη μια άκρη τής γης μέχρι την άλλη άκρη τής γης· και εκεί θα λατρεύσετε άλλους θεούς, που δεν γνώρισες, ούτε εσύ ούτε οι πατέρες σου, ξύλα και πέτρες. Αλλά, και ανάμεσα στα έθνη αυτά, δεν θα βρεις ανάπαυση ούτε θα έχει στάση το πέλμα τού ποδιού σου· αλλ’ ο Κύριος θα σου δώσει εκεί καρδιά που τρέμει, και μάτια που μαραίνονται και ψυχή που λιώνει. Και η ζωή σου θα είναι μπροστά σου σε αμφιβολία και θα φοβάσαι νύχτα και ημέρα, και δεν θα έχεις ασφάλεια της ζωής σου. Το πρωί θα πεις: Είθε να ήταν εσπέρα! Και την εσπέρα θα πεις: Είθε να ήταν πρωί! Εξαιτίας του φόβου της καρδιάς σου, τον οποίο θα φοβάσαι, και εξαιτίας των θεαμάτων των ματιών σου, τα οποία θα βλέπεις. Και ο Κύριος θα σε επαναφέρει στην Αίγυπτο με πλοία, από τον δρόμο για τον οποίο σού είπα: Δεν θα τον δεις πλέον άλλη φορά· και θα πουλιέστε εκεί στους εχθρούς σας ως δούλοι και δούλες, και δεν θα υπάρχει αγοραστής» (Δευτερονόμιον, 28: 15-68).
Είναι βέβαιον ότι ο Θεός κατοικοεδρεύει κάπου…«εκεί ψηλά»; Γιατί από τα λεγόμενά του δεν προκύπτει κάτι τέτοιο…
– «Μη μολύνετε, λοιπόν, τη γη, που θα κατοικήσετε, στο μέσον τής οποίας κατοικώ εγώ· επειδή, εγώ ο Κύριος είμαι που κατοικώ στο μέσον των γιων Ισραήλ» (Αριθμοί, 35: 34).
– «Εγώ υψώνω το χέρι μου στον ουρανό, και λέω: “Εγώ ζω στον αιώνα”» (Δευτερονόμιον, 32: 40).
Μοναδική συνομιλία ανθρώπου με…γαϊδούρι!
«Και ο Κύριος άνοιξε το στόμα τού γαϊδουριού· και είπε στον Βαλαάμ: “Τι σου έκανα και με χτύπησες για τρίτη φορά τώρα;”. Και ο Βαλαάμ είπε στο γαϊδούρι: “Επειδή, με ενέπαιξες· είθε να είχα μάχαιρα στο χέρι μου, επειδή, τώρα θα σε θανάτωνα”. Και το γαϊδούρι είπε στον Βαλαάμ: “Δεν είμαι εγώ το γαϊδούρι σου, επάνω στο οποίο καθόσουν από την εποχή που με έχεις, μέχρι την ημέρα αυτή; Ήμουν ποτέ συνηθισμένο να κάνω έτσι σε σένα;”. Κι εκείνος είπε: “Όχι”» (Αριθμοί, 22: 28-30).
Από που ψώνιζαν οι Ισραηλίτες;
«Τα ιμάτιά σου δεν πάλιωσαν επάνω σου…τα 40 αυτά χρόνια» (Δευτερονόμιον, 8: 4).
Ο «Πάνσοφος» έχει πολύ «σοβαρό» λόγο που απαγορεύει την βρώση χοιρινού κρέατος: Το γουρούνι είναι δίχηλο ζώο (έχει δύο νύχια), αλλά δεν αναμασάει την τροφή του. Η δε βρώση τού λαγού απαγορεύεται για τον αντίστροφο «σοβαρό» λόγο: Αναμασάει την τροφή του, αλλά δεν είναι δίχηλο ζώο. Ως εκ τούτου, αυτά τα ζώα (και μερικά άλλα) θεωρούνται ακάθαρτα. Απλή «θεϊκή» λογική που σπάει καρύδια…
«Κάθε τετράποδο, που έχει δίχηλο το πόδι του, και το νύχι του χωρισμένο σε δύο χηλές, και που αναμασάει, ανάμεσα στα τετράποδα, αυτά θα τρώτε. Τούτα, όμως, δεν θα τρώτε, από εκείνα που αναμασούν ή από εκείνα που έχουν το νύχι τους δίχηλο: Την καμήλα, και τον λαγό, και τον δασύποδα· επειδή, αναμασούν μεν, όμως δεν έχουν χωρισμένο το νύχι· αυτά είναι σε σας ακάθαρτα· και το γουρούνι, επειδή έχει μεν το νύχι του δίχηλο, όμως δεν αναμασάει· είναι σε σας ακάθαρτο· από το κρέας τους δεν θα τρώτε, ούτε θα αγγίζετε το ψοφίμι τους» (Δευτερονόμιον, 14: 6-8).
Ο «Κύριος» απαγορεύει την σύζευξη βοδιού και γαϊδουριού στο ίδιο άροτρο. Το σκεπτικό γι’ αυτή την τόσο «σοβαρή» απόφασή του εξακολουθεί να αγνοείται…
«Δεν θα αροτριάσεις με βόδι και γαϊδούρι μαζί» (Δευτερονόμιον, 22: 10).
Η ονείρωξη (ακούσια εκσπερμάτιση κατά την διάρκεια τού ύπνου) συνιστά αμάρτημα κι ως εκ τούτου επιφέρει προσωρινή…εξορία μετά καθαρμού…
«Αν είναι ανάμεσά σου ένας άνθρωπος, που δεν είναι καθαρός, επειδή συνέβη σ’ αυτόν τη νύχτα να έχει ρεύση, θα βγει έξω από το στρατόπεδο, δεν θα μπει μέσα στο στρατόπεδο· και προς την εσπέρα θα λουστεί με νερό· και καθώς θα δύει ο ήλιος θα μπει μέσα στο στρατόπεδο» (Δευτερονόμιον, 23: 10-11).
Ένα ακόμη «θεόπνευστο» χωρίο τής Βίβλου: Οι Ισραηλίτες θα πρέπει να προσέχουν που και πως…χέζουν, γιατί ο Θεός όταν περπατά ανάμεσα στις…σκηνές απεχθάνεται να βλέπει…σκατά!
«Και θα έχεις έναν τόπο έξω από το στρατόπεδο, και θα βγεις εκεί, έξω· και θα έχεις ένα μικρό φτυάρι ανάμεσα στα όπλα σου· και όταν κάθεσαι έξω και αποπατείς, θα σκάβεις μ’ αυτό, και θα γυρίσεις και θα σκεπάσεις τις ακαθαρσίες σου. Επειδή, ο Κύριος ο Θεός σου περπατάει στο μέσον τού στρατοπέδου σου, για να σε ελευθερώσει, και για να παραδώσει τους εχθρούς σου μπροστά σου· γι’ αυτό, το στρατόπεδό σου θα είναι άγιο· για να μη βλέπει κάποια ακαθαρσία σε σένα, και αποστρέψει από σένα» (Δευτερονόμιον, 23: 12-14).
«Θεϊκές» οδηγίες, για το πως μπορεί να γίνει κάποιος, ευσεβής…κλέφτης!
«Όταν μπαίνεις μέσα στα σπαρτά τού πλησίον σου, μπορείς να αποσπάς στάχυα με το χέρι σου· δρεπάνι, όμως, δεν μπορείς να βάλεις στα σπαρτά τού πλησίον σου» (Δευτερονόμιον, 23: 25).
Η γυναίκα απαγορεύεται να πιάσει τ’…αρχίδια κάποιου που…δέρνει τον άνδρα της για να τον υπερασπίσει. Τι «θεοπνευστία»…
«Αν άνθρωποι μάχονται μεταξύ τους, και η γυναίκα τού ενός πλησιάσει για να ελευθερώσει τον άνδρα της από το χέρι εκείνου που τον χτυπάει, και απλώνοντας το χέρι της, τον πιάσει από τα κρύφια μέρη του, τότε θα κόψεις το χέρι της· το μάτι σου δεν θα λυπηθεί» (Δευτερονόμιον, 25: 11-12).
Μήπως τελικά, οι μυθικοί δράκοι υπήρχαν στην πραγματικότητα; Αφού αναφέρονται και στην Αγία Γραφή…
– «Το κρασί τους φαρμάκι από δράκοντες…» (Δευτερονόμιον, 32: 33).
– «Εσύ σύντριψες τα κεφάλια των δρακόντων μέσα στα νερά» (Ψαλμοί, 74: 13).
– «Και θα κάνω την Ιερουσαλήμ σωρούς από πέτρες, φωλιά δρακόντων…» (Ιερεμίας, 9: 11).
[Σημείωση: Στις περισσότερες μεταφράσεις, οι «δράκοντες», έχουν αντικατασταθεί από…«τσακάλια».]
Στην Αγία Γραφή τίποτε δεν θα πρέπει να θεωρείται αδύνατον κι απίστευτο. Ακόμα και να αναφέρει κάποιος στο βιβλίο του, τον ίδιο του τον…θάνατο. Εν προκειμένω, ο -ιστορικά ανύπαρκτος- Μωυσής, ο οποίος φέρεται ως ο συγγραφέας τής «Πεντάτευχου» (Τορά), «εξιστορεί» τον..θάνατό του, την…κηδεία του και τον τόπο…ταφής του. Απολύτως «λογικό» για ένα «θεόπνευστο» βιβλίο, όπως η Βίβλος…
«Και ο Μωυσής πέθανε εκεί, ο υπηρέτης τού Κυρίου, στη γη τού Μωάβ, σύμφωνα με τον λόγο τού Κυρίου. Και τον έθαψε στην κοιλάδα, στη γη του Μωάβ, κατάντικρυ του οίκου Φεγώρ· και κανένας δεν γνωρίζει τον τάφο του μέχρι σήμερα. Και ο Μωυσής ήταν 120 χρόνων, όταν πέθανε· τα μάτια του δεν αμαυρώθηκαν ούτε ελαττώθηκε η δύναμή του. Και οι γιοι Ισραήλ έκλαψαν τον Μωυσή στις πεδιάδες τού Μωάβ για 30 ημέρες…» (Δευτερονόμιον, 34: 5-8).
ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ
Από τις πρώτες κιόλας γραμμές, η «θεόπνευστη» Αγία Γραφή, επιχειρεί να δοκιμάσει την νοημοσύνη μας… Έτσι, για λόγους που μόνο ο «πάνσοφος» Θεός γνωρίζει, την πρώτη μέρα τής Δημιουργίας δημιούργησε το φως και την τέταρτη τον ήλιο! Κι αναρωτιέται τώρα ο κάθε αφελής: Και το φως τής πρώτης ημέρας από που προέρχονταν, αφού δεν ήταν τού ήλιου; Και τα φυτά που δημιούργησε την τρίτη μέρα, πως στο καλό μπορούσαν να ζήσουν χωρίς την απαραίτητη διαδικασία τής φωτοσύνθεσης, όπου βασικό ρόλο παίζει το ηλιακό φως;
«Στην αρχή δημιούργησε ο Θεός τον ουρανό και τη γη… Και είπε ο Θεός: “Ας γίνει φως”· και έγινε φως. […] Και είπε ο Θεός: “Ας βλαστήσει η γη χλωρό χορτάρι, που κάνει σπόρο, και καρποφόρο δέντρο που κάνει καρπό σύμφωνα με το είδος του, του οποίου το σπέρμα να είναι μέσα του επάνω στη γη”. Και έγινε έτσι… Και έγινε εσπέρα, και έγινε πρωί, ημέρα τρίτη. Και είπε ο Θεός: “Ας γίνουν φωστήρες στο στερέωμα του ουρανού, για να διαχωρίζουν την ημέρα από τη νύχτα· κι ας είναι για σημεία, και καιρούς, και ημέρες, και χρόνους· και ας είναι για φωστήρες στο στερέωμα του ουρανού, για να φέγγουν επάνω στη γη”. Και έγινε έτσι… Και έγινε εσπέρα, και έγινε πρωί, ημέρα τέταρτη» (Γένεσις, 1: 1-5, 11-19).
Γιατί ο Θεός μιλάει σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο; Δεν «δημιούργησε» μόνος του τον κόσμο; Δεν είναι ο «ένας και μοναδικός Θεός»; Μυστήρια πράγματα…
«Και είπε ο Θεός: Ας κάνουμε άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα…» (Γένεσις, 1: 26).
Ο άνθρωπος γνωρίζει ότι όλοι οι καρποί τής γης δεν είναι κατάλληλοι για βρώση (κάποιοι, «τυχαίνει» να είναι και…δηλητηριώδεις). Ο «παντογνώστης» Θεός, δεν το γνώριζε αυτό;
«Και είπε ο Θεός: “Δείτε, σας έδωσα κάθε χορτάρι που κάνει σπόρο, που είναι επάνω στο πρόσωπο ολόκληρης της γης, και κάθε δέντρο, που έχει μέσα του καρπό, δέντρο που κάνει σπόρο· αυτά θα είναι σε σας για τροφή”» (Γένεσις, 1: 29).
Οι αμόρφωτοι συγγραφείς τής Παλαιάς Διαθήκης, προσδίδουν την ανθρώπινη αδυναμία τής κούρασης, σε έναν θεό. Μάλλον, όχι και τόσο τιμητικό για τον…«Παντοδύναμο»…
«Και ο Θεός είχε συντελεσμένα κατά την έβδομη ημέρα τα έργα του, που έκανε· και αναπαύθηκε την έβδομη ημέρα από όλα τα έργα του, που έκανε» (Γένεσις, 2: 2).
«Φυσιολογική» συνομιλία ανθρώπου με…φίδι. Να υποθέσουμε, στην εβραϊκή γλώσσα;
«Και το φίδι είπε στη γυναίκα: “Στ’ αλήθεια, είπε ο Θεός: Μη φάτε από κάθε δέντρο τού Παραδείσου;”. Και η γυναίκα είπε στο φίδι: “Από τον καρπό των δέντρων τού Παραδείσου μπορούμε να φάμε· από τον καρπό, όμως, του δέντρου, που είναι στο μέσον του Παραδείσου, ο Θεός είπε: Μη φάτε απ’ αυτόν, μήτε να τον αγγίξετε, για να μη πεθάνετε”» (Γένεσις, 3: 1-3).
Ο «παντογνώστης» Θεός, αγνοεί που βρίσκονται τα δημιουργήματά του και…ρωτά να μάθει!
«Και ο Κύριος ο Θεός κάλεσε τον Αδάμ, και του είπε: “Αδάμ πού είσαι;”» (Γένεσις, 3: 9).
Το βασανιστικό ερώτημα, εξακολουθεί να πλανάται έως και τις μέρες μας: Πού στο καλό βρήκε γυναίκα ο Κάιν, αφού μέχρι τότε -και σύμφωνα με τα γραφόμενα τής Αγίας Γραφής- οι μόνοι άνθρωποι επί γης, ήταν αυτός και οι γονείς του, Αδάμ και Εύα; Και με βάση αυτό το δεδομένο, ποιοί στο καλό θα κατοικούσαν την πόλη που έχτισε;
«Και ο Κάιν γνώρισε τη γυναίκα του, κι εκείνη συνέλαβε, και γέννησε τον Ενώχ· έκτιζε μάλιστα μια πόλη, και αποκάλεσε το όνομα της πόλης σύμφωνα με το όνομα του γιου του, Ενώχ» (Γένεσις, 4: 17).
Σε μια εποχή, όπου ο μέσος όρος ζωής δεν υπερβαίνει τα 40-50 έτη (και πολλά λέμε…), οι πρωταγωνιστές τής Βίβλου, ζουν απλά μερικούς…αιώνες!
– «Και όλες οι ημέρες του Αδάμ, που έζησε, έγιναν 930 χρόνια· και πέθανε» (Γένεσις, 5: 5).
– «Και όλες οι ημέρες τού Σηθ έγιναν 912 χρόνια· και πέθανε» (Γένεσις, 5: 8).
– «Και όλες οι ημέρες τού Ενώς έγιναν 905 χρόνια· και πέθανε» (Γένεσις, 5: 11).
– «Και όλες οι ημέρες τού Καϊνάν έγιναν 910 χρόνια· και πέθανε» (Γένεσις, 5: 14).
– «Και όλες οι ημέρες τού Μααλαλεήλ έγιναν 895 χρόνια· και πέθανε» (Γένεσις, 5: 17).
– «Και όλες οι ημέρες τού Ιάρεδ έγιναν 962 χρόνια· και πέθανε» (Γένεσις, 5: 20).
– «Και όλες οι ημέρες τού Μαθουσάλα έγιναν 969 χρόνια· και πέθανε» (Γένεσις, 5: 27).
Ο «Δημιουργός» αποφασίζει να περιορίσει την ζωή τού ανθρώπου στα 120 χρόνια. Κάτι πρέπει να πήγε στραβά όμως, καθώς έχουν υπάρξει άνθρωποι, έστω κι ελάχιστοι, που έχουν ξεπεράσει αυτό το όριο…
«Και ο Κύριος είπε: “Δεν θα παραμείνει το πνεύμα μου πάντοτε μαζί με τον άνθρωπο, επειδή είναι σάρκα· οι ημέρες του θα είναι ακόμα 120 χρόνια”…» (Γένεσις, 6: 3).
Οι άγγελοι πηδιόταν με κοινές θνητές που γεννούσαν τα παιδιά τους. Ακούγεται «φυσιολογικό» και δεν προκαλεί καμμία εντύπωση…
«Οι γιοι του Θεού είχαν μπει μέσα στις θυγατέρες των ανθρώπων, κι αυτές τεκνοποίησαν σ’ αυτούς…» (Γένεσις, 6: 4).
Άγια Μαθηματικά: 355+600=969! Όταν γεννήθηκε ο Νώε, ο παππούς του ο Μαθουσάλα ήταν 355 ετών (Γένεσις, 5: 21-28). Ο κατακλυσμός τού Νώε, έγινε όταν αυτός (ο Νώε) ήταν 600 ετών. Άρα, η ηλικία τού Μαθουσάλα όταν έγινε ο κατακλυσμός, ήταν 355+600=955 έτη. Σύμφωνα με τις «ιερές» γραφές, ο Μαθουσάλα πέθανε 969 ετών (Γένεσις, 5: 27). Πως λοιπόν «επέπλευσαν» αυτά τα 14 χρόνια διαφορά, αφού στην Βίβλο καθίσταται σαφές, πως «πέθανε κάθε κινούμενη σάρκα» και ο Μαθουσάλα δεν είχε μπει στην κιβωτό;
«Και πέθανε κάθε κινούμενη σάρκα επάνω στη γη, από τα πουλιά, και από τα κτήνη, και από τα ζώα, και από όλα τα ερπετά που σέρνονται επάνω στη γη, και κάθε άνθρωπος. Από όλα τα όντα επάνω στην ξηρά, όλα όσα είχαν πνοή ζωής στους μυκτήρες τους, πέθαναν. Και εξαλείφθηκε κάθε τι που υπήρχε επάνω στο πρόσωπο της γης, από άνθρωπο μέχρι κτήνος, μέχρι ερπετό, και μέχρι πουλί τού ουρανού, και εξαλείφθηκαν από τη γη· έμενε δε μόνον ο Νώε, και όσα ήσαν μαζί του μέσα στην κιβωτό» (Γένεσις, 7: 21-23).
[Ας σημειωθεί, πως όλως παραδόξως οι ηλικίες προκύπτουν από την μετάφραση τής Αποστολικής Διακονίας τής Ελλάδος (μετάφραση Ο’), καθώς στις περισσότερες από τις διαθέσιμες αποδόσεις, οι διάφοροι μεταφραστές έχουν «διορθώσει» αυτό το «λάθος» που υπάρχει στις πρωτότυπες «θεόπνευστες» εβραϊκές γραφές.]
Ένα ακόμη ερώτημα, το οποίο δεν έχει τύχει απαντήσεως έως τις μέρες μας: Κατά τον «Κατακλυσμό τού Νώε», πνίγηκαν και τα…ψάρια;
«Μετά από ακόμα επτά ημέρες εγώ φέρνω βροχή επάνω στη γη, σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες· και θα εξαλείψω από το πρόσωπο της γης κάθε τι που υπάρχει, το οποίο δημιούργησα» (Γένεσις, 7: 4).
Άλλη μια ανθρώπινη αδυναμία που προσδίδουν στον «Ύψιστο» οι Εβραίοι γιδοβοσκοί συγγραφείς τής Βίβλου: Ο Θεός έχει πρόβλημα μνήμης και…ξεχνάει που και που.
«Και ο Θεός θυμήθηκε τον Νώε…» (Γένεσις, 8: 1).
Καλό θα είναι, ο ανύποπτος αναγνώστης να μην παίρνει τοις μετρητοίς τα λόγια τού Θεού, γιατί σε περίπτωση που θα θελήσει να δοκιμάσει τον φόβο που εμπνέει σε ζωντανά, όπως το λιοντάρι και τον καρχαρία, μάλλον θα απογοητευθεί οικτρά κι…ανεπανόρθωτα…
«Και ο Θεός ευλόγησε τον Νώε, και τους γιους του· και τους είπε: “Αυξάνεστε και πληθύνεστε, και γεμίστε τη γη· και ο φόβος σας, και ο τρόμος σας, θα είναι επάνω σε όλα τα ζώα τής γης, κι επάνω σε όλα τα πουλιά τού ουρανού, επάνω σε κάθε τι που σέρνεται επάνω στη γη, κι επάνω σε όλα τα ψάρια τής θάλασσας…”» (Γένεσις, 9: 1-2).
Ο «γενάρχης» Αβραάμ, φοβούμενος για τη ζωή του, αλλά και για προσωπικά οφέλη, ουσιαστικά εκπορνεύει τη γυναίκα του Σάρα (όχι μία, αλλά δύο φορές…), υποχρεώνοντάς την να πει στους Αιγύπτιους, ότι δεν είναι σύζυγός του, αλλά αδερφή του. Στην περίπτωση αποκάλυψης της απάτης τους (όπως συνέβη αργότερα, που επανέλαβαν το «κόλπο τής αδερφής»), ο Αβραάμ έχει έτοιμη την απάντηση: «Κι όμως, στ’ αλήθεια είναι αδελφή μου, θυγατέρα του πατέρα μου, αλλ’ όχι θυγατέρα τής μητέρας μου· και έγινε γυναίκα μου» (Γένεσις, 20: 12). Το ίδιο ψέμα θα πει κι αργότερα ο γιος του, Ισαάκ, ο οποίος εκπορνεύει με τον ίδιο τρόπο την γυναίκα του, Ρεβέκκα (Γένεσις, 26: 6-9)…
«Ο Αβραάμ κατέβηκε στην Αίγυπτο για να παροικήσει εκεί· επειδή, η πείνα στη γη ήταν βαριά. Και όταν πλησίαζε να μπει μέσα στην Αίγυπτο, είπε στη Σάρα, τη γυναίκα του: Δες, γνωρίζω ότι είσαι μια όμορφη γυναίκα· θα συμβεί, λοιπόν, ώστε καθώς σε δουν οι Αιγύπτιοι θα πουν: Γυναίκα του είναι αυτή· και θα με φονεύσουν, εσένα όμως θα σε διαφυλάξουν ζωντανή· πες, λοιπόν, ότι είσαι αδελφή μου, για να γίνει σε μένα καλό εξαιτίας σου, και να διαφυλαχθεί η ζωή μου, για χάρη σου. Και όταν ο Άβραμ μπήκε μέσα στην Αίγυπτο, είδαν οι Αιγύπτιοι τη γυναίκα ότι ήταν υπερβολικά ωραία. Και οι άρχοντες του Φαραώ την είδαν, και την επαίνεσαν στον Φαραώ· και πήραν τη γυναίκα στο σπίτι του Φαραώ. Και μεταχειρίστηκαν τον Άβραμ καλά για χάρη της· και είχε πρόβατα, και βόδια, και γαϊδούρια, και δούλους, και δούλες, και θηλυκά γαϊδούρια και καμήλες…» (Γένεσις, 12: 10-16).
Ένα από τα αρκετά χωρία τής Αγίας Γραφής, όπου διαφαίνεται η μεγάλη σημασία που προσδίδει ο «Μεγαλοδύναμος» στην…ψωλή και το…πετσάκι της.
«Και ο Αβραάμ πήρε τον γιο του τον Ισμαήλ, και όλους τούς γεννημένους στο σπίτι του, και όλους τούς αγορασμένους απ’ αυτόν με αργύρια, κάθε αρσενικό τού σπιτιού τού Αβραάμ, και έκανε περιτομή της σάρκας τής ακροβυστίας τους, την ίδια εκείνη ημέρα, καθώς του είπε ο Θεός» (Γένεσις, 17: 23).
Από τις ανεπανάληπτες και «all time classic» στιγμές τής «θεόπνευστης» Βίβλου: Ο Αβραάμ κάνει το…τραπέζι στον…Θεό, ο οποίος παίρνει την μορφή τριών ανδρών! Οι λεπτομέρειες τού γεύματος ωστόσο, παραμένουν άγνωστες… Χόρτασε ο Κύριος; Έπεσε σε «μαλακό» κρέας άραγες; Όταν τελείωσε το φαγητό του, εξέφρασε την ικανοποίησή του με ένα ηχηρό…ρέψιμο; Ποιος ξέρει…
«Και ο Αβραάμ έσπευσε στη σκηνή στη Σάρα, και είπε: “Βιάσου, ζύμωσε τρία μέτρα σιμιγδάλι, και κάνε ψωμιά στη στάχτη”. Και ο Αβραάμ έτρεξε στα βόδια, και πήρε ένα μοσχάρι απαλό και καλό, και το έδωσε στον δούλο· κι εκείνος έσπευσε να το ετοιμάσει· έπειτα,πήρε βούτυρο και γάλα, και το μοσχάρι, που ετοίμασε, και τα έβαλε μπροστά τους· κι αυτός στεκόταν κοντά τους κάτω από το δέντρο· κι αυτοί έφαγαν» (Γένεσις, 18: 6-8).
Από τις πιο «πιπεράτες» στιγμές τής «θεόπνευστης» Βίβλου: Οι ανήθικοι και ακόλαστοι Σοδομίτες, έχουν καυλώσει άγρια και ζητούν επίμονα από τον «δίκαιο» Λωτ, να τούς παραδώσει τούς αγγέλους που φιλοξενεί για να τούς γαμήσουν. Κι ο «δίκαιος» Λωτ τί κάνει; Τούς αντιπροτείνει τις κόρες του, διαφημίζοντας μάλιστα και την…παρθενία τους! Λίγο αργότερα, αυτό το «ηθικό» στοιχείο που ονομάζεται Λωτ, δεν διστάζει να πηδηχτεί με τις κόρες του και να τις γκαστρώσει! (Γένεσις 19: 36). Κατά τ’ άλλα, οι ανήθικοι τής ιστορίας ήταν οι Σοδομίτες και ο Λωτ ο «δίκαιος»! Τι όμορφα και «ηθικά» διδάγματα από ένα «ιερό» και «θεόπνευστο» βιβλίο, όπως είναι η Αγία Γραφή…
«Και οι δύο άγγελοι ήρθαν το δειλινό στα Σόδομα· και ο Λωτ καθόταν δίπλα στην πύλη των Σοδόμων· ο δε Λωτ, βλέποντάς τους, σηκώθηκε σε συνάντησή τους, και προσκύνησε με το πρόσωπό του μέχρι το έδαφος… Και μπήκαν μέσα στο σπίτι του· και τους έκανε συμπόσιο, και έψησε άζυμα, και έφαγαν. Και πριν κοιμηθούν, οι άνδρες τής πόλης, οι άνδρες των Σοδόμων, περικύκλωσαν το σπίτι, νέοι και γέροντες, ολόκληρος ο λαός μαζί, από παντού· και έκραζαν στον Λωτ, και του έλεγαν: “Πού είναι οι άνδρες, εκείνοι που μπήκαν μέσα σε σένα τη νύχτα; Βγάλ’ τους έξω σε μας, για να τους γνωρίσουμε” (σ.σ.: σε απλά ελληνικά η σημασία είναι «για να τούς γαμήσουμε»). Και ο Λωτ βγήκε σ’ αυτούς στο πρόθυρο, και έκλεισε πίσω του την πόρτα, και είπε: “Μη, αδελφοί μου, μη πράξετε ένα τέτοιο κακό· δέστε, έχω δύο θυγατέρες, που δεν γνώρισαν άνδρα· να σας τις φέρω, λοιπόν, έξω· και κάντε σ’ αυτές, όπως σας φανεί αρεστό· μόνον σ’ αυτούς τους άνδρες να μη πράξετε τίποτε, επειδή για τούτο μπήκαν κάτω από τη σκιά τής στέγης μου”» (Γένεσις, 19: 1-8).
Άλλο και τούτο πάλι… Έχει χρεία όρκων ένας θεός και μάλιστα στον…εαυτό του; Κι αν δηλαδή -λέμε τώρα- καταπατούσε τον όρκο του, ποιες θα ήταν οι συνέπειες; Θα έκανε μήπως…χαρακίρι;
«“Ορκίστηκα στον εαυτό μου”, λέει ο Κύριος…» (Γένεσις, 22: 16).
«Αν δεν ακούσετε τα λόγια αυτά, ορκίζομαι στον εαυτό μου, λέει ο Κύριος, ότι ο οίκος αυτός θα κατασταθεί έρημος» (Ιερεμίας, 22: 5).
Ο «πατριάρχης» Ιακώβ γίνεται αντικείμενο συναλλαγής και «μισθώνεται» μεταξύ των δύο αδερφών συζύγων του. Η Ραχήλ παραχωρεί στην αδερφή της Λεία, το «προνόμιό» της να κοιμηθεί με τον κοινό τους σύζυγο, τον Ιακώβ, με αντάλλαγμα λίγους…μανδραγόρες!
«Και ο Ρουβήν πήγε τις ημέρες τού θερισμού τού σιταριού, και βρήκε μανδραγόρες στο χωράφι, και τους έφερε στη Λεία τη μητέρα του. Και η Ραχήλ είπε στη Λεία: “Δώσε μου, παρακαλώ, από τους μανδραγόρες τού γιου σου”. Κι εκείνη της είπε: “Μικρό πράγμα είναι ότι πήρες τον άνδρα μου; Και θέλεις να πάρεις και τους μανδραγόρες τού γιου μου;”. Και η Ραχήλ είπε: “Λοιπόν, ας κοιμηθεί μαζί σου αυτή τη νύχτα για τους μανδραγόρες τού γιου σου”. Και ο Ιακώβ ήρθε το βράδυ από το χωράφι, και η Λεία βγαίνοντας σε συνάντησή του, είπε: “Μέσα σε μένα θα μπεις, επειδή σε μίσθωσα, με μισθό τους μανδραγόρες τού γιου μου”. Και κοιμήθηκε μαζί της εκείνη τη νύχτα» (Γένεσις, 30: 14-16).
Ένας από τούς πολλούς αναχρονισμούς τής «θεόπνευστης» Βίβλου. Ο Θεός αναλαμβάνει να απελευθερώσει τον «περιούσιο» λαό του από τούς Αιγύπτιους και να τούς οδηγήσει στην «Γη τής Επαγγελίας», την Χαναάν. Αν οι αδαείς συγγραφείς τής Παλαιάς Διαθήκης, γνώριζαν πως στην εποχή που τοποθετείται η υποτιθέμενη «Έξοδος», η Χαναάν ανήκε στους…Αιγύπτιους, πιθανότατα θα γελούσαν κι αυτοί οι ίδιοι με τα γραπτά τους.
«Και ο Μωυσής έβοσκε τα πρόβατα τού Ιοθόρ, του πεθερού του, ιερέα τής Μαδιάμ… Και…ο Θεός φώναξε σ’ αυτόν…και τού είπε: “Εγώ είμαι ο Θεός τού πατέρα σου, ο Θεός τού Αβραάμ, ο Θεός τού Ισαάκ, και ο Θεός τού Ιακώβ… Είδα, είδα την ταλαιπωρία τού λαού μου, που είναι στην Αίγυπτο, και άκουσα την κραυγή τους εξαιτίας των εργοδιωκτών τους· επειδή, γνώρισα την οδύνη τους· και κατέβηκα για να τους ελευθερώσω, από το χέρι των Αιγυπτίων, και να τους ανεβάσω από τη γη εκείνη, σε γη καλή και ευρύχωρη, σε γη που ρέει γάλα και μέλι, στον τόπο των Χαναναίων…”» (Έξοδος, 3: 1-8).
Μία, αν μη τι άλλο, ωμή δήλωση αδυναμίας τού…«Παντοδύναμου». Ο ίδιος Θεός που έκανε «με τα κρεμμυδάκια» τούς Αιγύπτιους, ουσιαστικά ομολογεί ότι χέζεται τούς Φιλισταίους.
«Και όταν ο Φαραώ εξαπέστειλε τον λαό, ο Θεός δεν τους οδήγησε διαμέσου του δρόμου τής γης των Φιλισταίων, αν και ήταν ο συντομότερος· επειδή, ο Θεός είπε: “Μήπως ο λαός, βλέποντας τον πόλεμο, μεταμεληθεί και επιστρέψει στην Αίγυπτο”» (Έξοδος, 13: 17).
Και έτσι και γιουβέτσι…
– «Εγώ ο Κύριος ο Θεός σου είμαι Θεός ζηλότυπος, που ανταποδίδω τις αμαρτίες των πατέρων επάνω στα παιδιά, μέχρι τρίτης και τετάρτης γενεάς εκείνων που με μισούν» (Έξοδος, 20: 5).
– «Η ψυχή, αυτή που αμαρτάνει, αυτή θα πεθάνει· ο γιος δεν θα βαστάξει την ανομία τού πατέρα, και ο πατέρας δεν θα βαστάξει την ανομία τού γιου· η δικαιοσύνη τού δικαίου θα είναι επάνω του, και η ανομία τού ανόμου θα είναι επάνω του» (Ιεζεκιήλ, 18: 20).
Ο Θεός, ο οποίος δεν είναι και τόσο…«φανατικός» πολέμιος τής δουλείας, θέτει κάποιες προϋποθέσεις για την απελευθέρωση ενός δούλου. Μία απ’ αυτές…
«Αν κάποιος χτυπήσει το μάτι τού δούλου του ή το μάτι τής δούλης του, και τον τυφλώσει, θα τον αφήσει ελεύθερο, εξαιτίας του ματιού του» (Έξοδος, 21: 26).
Ο Κύριος είναι αρκετά προνοητικός… Προβλέπει αποζημίωση για την απίθανη περίπτωση που πέσει ένα ζώο σ’ έναν λάκκο. Η περίπτωση, μέσα στον ίδιο λάκκο να πέσει και άνθρωπος, μάλλον διέφυγε ή αποκλείστηκε από τον «Πάνσοφο», καθώς δεν προβλέπει ανάλογη αποζημίωση…
«Αν κάποιος ανοίξει έναν λάκκο ή αν κάποιος σκάψει έναν λάκκο, και δεν τον σκεπάσει, και πέσει σ’ αυτόν ένα βόδι ή ένα γαϊδούρι, ο ιδιοκτήτης τού λάκκου θα δώσει αποζημίωση, θα αποδώσει χρήματα στον ιδιοκτήτη τους· αλλά, αυτό που θανατώθηκε θα είναι δικό του» (Έξοδος, 21: 33-34).
Ο «Παντοκράτωρ» δεν είναι υλιστής, όπως οι κοινοί θνητοί. Ή μήπως είναι;
– «Τις απαρχές τού αλωνιού σου και του ληνού σου δεν θα τις καθυστερήσεις· τον πρωτότοκό σου από τους γιους σου θα δώσεις σε μένα· το ίδιο θα κάνεις για το βόδι σου, και το πρόβατό σου· επτά ημέρες θα είναι μαζί με τη μητέρα του, την όγδοη ημέρα θα το δώσεις σε μένα» (Έξοδος, 22: 29-30).
– «Δικό μου είναι το ασήμι, και δικό μου είναι το χρυσάφι, λέει ο Κύριος των δυνάμεων» (Αγγαίος, 2: 8).
– «Εσείς είστε καταραμένοι με κατάρα· επειδή, εσείς με κλέψατε, ναι, εσείς, ολόκληρο το έθνος. Φέρτε όλα τα δέκατα στην αποθήκη, για να είναι τροφή στον οίκο μου…» (Μαλαχίας, 3: 9-10).
Σε τουλάχιστον πέντε (5) ολόκληρα κεφάλαια τής Παλαιάς Διαθήκης (Έξοδος, 29 και Λευιτικόν, 1, 2, 3, 4), ο Θεός παραδίδει μαθήματα…κοπτοραπτικής και…κρεοπωλικής. Από εδώ πληροφορούμαστε ότι έχει ιδιαίτερη προτίμηση στις…πίτες, το…παρθένο ελαιόλαδο και το…καλό κρασί. Τι «ανιδιοτελής» Θεός αλήθεια… Και τι σύμπτωση… Οι επιθυμίες του φαίνεται να συμπίπτουν με αυτές τών κοινών θνητών…
«Και τούτο είναι το πράγμα, που θα κάνεις σ’ αυτούς, για να τους αγιάσεις, ώστε να ιερατεύουν σε μένα. Πάρε ένα μοσχάρι βοδιού, και δύο άμωμα κριάρια, και άζυμο ψωμί, και άζυμες πίτες, ζυμωμένες με λάδι, και άζυμα λάγανα, χρισμένα με λάδι· από σιμιγδάλι σιταριού θα τα κάνεις. Και θα τα βάλεις σε ένα κανίστρι, και θα τα φέρεις μέσα στο κανίστρι, μαζί με το μοσχάρι και τα δύο κριάρια. Και θα φέρεις τον Ααρών και τους γιους του στη θύρα τής σκηνής τού μαρτυρίου, και θα τους λούσεις με νερό. Και θα πάρεις τις στολές, και θα ντύσεις τον Ααρών με τον χιτώνα, και τον ποδήρη τού εφόδ, και το εφόδ, και το περιστήθιο, και θα τον ζώσεις με την κεντητή ζώνη τού εφόδ· και θα βάλεις τη μίτρα επάνω στο κεφάλι του, και θα βάλεις το άγιο διάδημα επάνω στη μίτρα. Τότε, θα πάρεις το λάδι τού χρίσματος, και θα χύσεις απ’ αυτό επάνω στο κεφάλι του, και θα τον χρίσεις. Και θα φέρεις τους γιους του, και θα τους ντύσεις με χιτώνες· και θα τους ζώσεις με ζώνες, τον Ααρών και τους γιους του, και θα τους περιθέσεις μιτρίδια, και η ιερατεία θα είναι σ’ αυτούς ως παντοτινός νόμος…» (Έξοδος, 29: 1: 9).
Δύο χωρία, σκέτα «περιβόλια»… Μα είναι δυνατόν ο «Πανάγαθος» να έχει το κακό στο μυαλό του; Και σε κάθε περίπτωση, είναι δυνατόν να μετανοεί για κάτι που σκέφτηκε ή έκανε; Και μάλιστα δύο τουλάχιστον φορές; Μήπως αυτά συνιστούν έλλειψη σιγουριάς και αυτοπεποίθησης, πράγματα αδιανόητα για έναν θεό;
– «Και ο Κύριος μεταμελήθηκε για το κακό, που είπε να κάνει ενάντια στον λαό του» (Έξοδος, 32: 14).
– «Έστειλε, λοιπόν, ο Κύριος θανατικό επάνω στον Ισραήλ, από το πρωί μέχρι τον διορισμένο καιρό· και πέθαναν από τον λαό, από τη Δαν μέχρι τη Βηρ-σαβεέ, 70.000 άνδρες. Και όταν ο άγγελος άπλωσε το χέρι του ενάντια στην Ιερουσαλήμ, για να την καταστρέψει, ο Κύριος μεταμελήθηκε για το κακό, και είπε στον άγγελο που έκανε τη φθορά μέσα στον λαό: “Αρκεί ήδη· απόσυρε το χέρι σου”» (Σαμουήλ Β’, 24: 15-16).
Ποιός είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε;
– «Και ο Κύριος μιλούσε στον Μωυσή, πρόσωπο με πρόσωπο, καθώς ο άνθρωπος μιλάει στον φίλο του» (Έξοδος, 33: 11).
– «Κανένας δεν είδε ποτέ τον Θεό…» (Κατά Ιωάννην, 1: 18).
Απλές οδηγίες για την θεραπεία τής…λέπρας. Η επιστήμη τής Ιατρικής ήρθε μετά…
«Και ο Κύριος μίλησε στον Μωυσή, λέγοντας: “Αυτός είναι ο νόμος τού λεπρού, για την ημέρα του καθαρισμού του· θα φερθεί στον ιερέα… ο ιερέας θα προστάξει να πάρουν, γι’ αυτόν που καθαρίζεται, δύο ζωντανά πουλιά, καθαρά, και κέδρινο ξύλο, και κόκκινο, και ύσσωπο. Και ο ιερέας θα προστάξει να σφάξουν το ένα πουλί σε ένα πήλινο σκεύος επάνω από τρεχούμενο νερό· και θα πάρει το ζωντανό πουλί, και το κέδρινο ξύλο, και το κόκκινο, και τον ύσσωπο, και θα τα βυθίσει, καθώς και το ζωντανό πουλί, στο αίμα τού σφαγμένου πουλιού επάνω από το τρεχούμενο νερό· και θα ραντίσει επάνω σ’ αυτόν που καθαρίζεται από τη λέπρα επτά φορές, και θα τον κρίνει καθαρόν· και θα απολύσει το ζωντανό πουλί προς την κατεύθυνση της πεδιάδας… Και την έβδομη ημέρα θα ξυρίσει όλες τις τρίχες του, το κεφάλι του, και το πηγούνι του, και τα φρύδια του, και θα ξυρίσει όλες τις τρίχες του… Και την όγδοη ημέρα θα πάρει δύο αρσενικά αρνιά, άμωμα, και ένα θηλυκό αρνί, χρονιάρικο, άμωμο, και τρία δέκατα σιμιγδάλι για προσφορά από άλφιτα, ζυμωμένη με λάδι, και ένα λογ λαδιού· και ο ιερέας, που καθαρίζει, θα παραστήσει τον άνθρωπο που καθαρίζεται, καθώς κι αυτά, μπροστά στον Κύριο, στη θύρα τής σκηνής τού μαρτυρίου. Και ο ιερέας θα πάρει το ένα αρσενικό αρνί, και θα το προσφέρει για προσφορά περί ανομίας, και το λογ τού λαδιού και θα τα κινήσει σε κινητή προσφορά μπροστά στον Κύριο… Και ο ιερέας θα πάρει από το λογ τού λαδιού, και θα το χύσει στην παλάμη τού αριστερού του χεριού· και ο ιερέας θα βυθίσει το δεξί του δάχτυλο στο λάδι, που είναι στην αριστερή του παλάμη, και θα ραντίσει από το λάδι, με το δάχτυλό του, επτά φορές μπροστά στον Κύριο· και από το υπόλοιπο του λαδιού, που είναι στην παλάμη του, ο ιερέας θα βάλει επάνω στον λοβό τού δεξιού αυτιού εκείνου που καθαρίζεται, κι επάνω στον αντίχειρα του δεξιού του χεριού, κι επάνω στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού του ποδιού, επάνω στο αίμα τής προσφοράς περί ανομίας· και το λάδι, που απέμεινε απ’ αυτό στην παλάμη τού ιερέα, θα το χύσει επάνω στο κεφάλι εκείνου που καθαρίζεται· και ο ιερέας θα κάνει εξιλέωση γι’ αυτόν μπροστά στον Κύριο. Και ο ιερέας θα προσφέρει την προσφορά περί αμαρτίας, και θα κάνει εξιλέωση γι’ αυτόν που καθαρίζεται από την ακαθαρσία του· και έπειτα, θα σφάξει το ολοκαύτωμα. Και ο ιερέας θα προσφέρει το ολοκαύτωμα και την προσφορά από άλφιτα επάνω στο θυσιαστήριο· και ο ιερέας θα κάνει γι’ αυτόν εξιλέωση, και θα είναι καθαρός…”» (Λευιτικόν, 14: 1-20).
Αν κάποιος κτηνοβατήσει, τιμωρείται με θάνατο. Σύμφωνα όμως με την «θεϊκή» λογική θα πρέπει να θανατώνεται και το ζώο. Λες κι αυτό προκάλεσε ή συναίνεσε στον βιασμό του! Αν μη τι άλλο, ένα χαρακτηριστικό δείγμα «θεϊκής» σοφίας και «τυφλής» δικαιοσύνης…
«Αν κάποιος συνουσιαστεί με κτήνος, θα θανατωθεί οπωσδήποτε· και θα φονεύσετε το κτήνος» (Λευιτικόν, 20: 15).
Ο «Δημιουργός» αποκαλεί το γυναικείο αιδοίο (μουνί), «ασχημοσύνη». Εύλογα λοιπόν αναρωτιέται κάποιος εδώ: Μα καλά, ποιος δημιούργησε την «ασχημοσύνη»;
«Και όταν ένας άντρας πλαγιάσει με γυναίκα που έχει εμμηνόρροια και ξεσκεπάσει την ασχημοσύνη της, αυτός γύμνωσε την πηγή της και εκείνη ξεσκέπασε την πηγή του αίματός της· γι’ αυτό, θα εξολοθρευτούν και οι δύο μέσα από τον λαό τους» (Λευιτικόν, 20: 18).
Ο «Πανάγαθος» κάνει μερικούς περίεργους διαχωρισμούς ανάμεσα στα δημιουργήματά του, ανάμεσα στα οποία βρίσκονται κι αυτοί που έχουν σπασμένα…αρχίδια(!). Προφανώς, δεν θα επρόκειτο για ασυνήθιστο φαινόμενο, για να αναφέρεται με τόσο φυσικό τρόπο στο «ιερό» αυτό βιβλίο.
«Και ο Κύριος μίλησε στον Μωυσή, λέγοντας: “Πες στον Ααρών, αυτά τα λόγια: Όποιος από το σπέρμα σου…είναι με σπασμένους όρχεις…δεν θα πλησιάσει να προσφέρει το ψωμί τού Θεού του”» (Λευιτικόν, 21: 16-21).
Το μεγαλείο ψυχής τού «Πανάγαθου»… Απαγορεύει την θυσία ζώου, πριν περάσουν επτά ημέρες από την γέννησή του, όπως και την θυσία μάνας και παιδιού την ίδια μέρα. Αν όμως η θυσία γίνει με τουλάχιστον ένα εικοσιτετράωρο διαφορά, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Τόσο απλό…
«Και ο Κύριος μίλησε στον Μωυσή, λέγοντας: “Όταν γεννηθεί μοσχάρι ή αρνί ή κατσίκι, τότε θα είναι κάτω από τη μητέρα του επτά ημέρες· από την όγδοη ημέρα και ύστερα θα είναι δεκτό, σε θυσία που γίνεται με φωτιά στον Κύριο. Και δεν θα σφάξετε δάμαλη ή πρόβατο, αυτό και το παιδί του, σε μια ημέρα”» (Λευιτικόν, 22: 26-28).
Η άγνοια δεν αποτελεί ελαφρυντικό στοιχείο για κάποιον που αμαρτάνει. Όλα διορθώνονται όμως με ένα…κατσικάκι…
«Και αν κάποια ψυχή αμαρτήσει από άγνοια, αυτός πρέπει να φέρει κατσίκα χρονιάρικη για προσφορά περί αμαρτίας· και ο ιερέας θα κάνει εξιλέωση για την ψυχή, που αμάρτησε από άγνοια, όταν αμαρτήσει από άγνοια μπροστά στον Κύριο, για να κάνει εξιλέωση γι’ αυτόν· και θα του συγχωρηθεί» (Αριθμοί, 15: 27-28).
Μαγικό αντίδοτο κατά τού τσιμπήματος φιδιού… Ο «Πανάγαθος», εξηγεί στον Μωυσή που θα θεραπευτούν οι άνθρωποι που δαγκώθηκαν από τα φίδια που ο ίδιος εξαπέλυσε εναντίον τους…
«Και ο Κύριος είπε στον Μωυσή: “Φτιάξε για τον εαυτό σου ένα φλογερό φίδι, και βάλ’ το επάνω σε ένα ξύλο· και καθένας που θα δαγκωθεί, και κοιτάξει σ’ αυτό, θα ζήσει”. Και ο Μωυσής έκανε ένα φίδι χάλκινο, και το έβαλε επάνω σε ένα ξύλο· και αν ένα φίδι δάγκωνε κάποιον, αυτός, κοιτάζοντας το χάλκινο φίδι, ζούσε» (Αριθμοί, 21: 8-9).
Αγάπα με ή…κάηκες… Η θεϊκή «αγάπη» σε όλο της το μεγαλείο· ήτοι κατάρας το ανάγνωσμα… Πάρτε βαθειά ανάσα πριν ξεκινήσετε την ανάγνωση…
«Αν δεν υπακούσεις στη φωνή τού Κυρίου τού Θεού σου, για να προσέχεις να εκτελείς όλες τις εντολές του, και τα διατάγματά του, που εγώ σήμερα σε προστάζω, όλες οι κατάρες αυτές θά ‘ρθουν επάνω σου, και θα σε βρουν. Καταραμένος θα είσαι στην πόλη, και καταραμένος θα είσαι στο χωράφι. Καταραμένο το καλάθι σου, και η σκάφη σου. Καταραμένος ο καρπός τής κοιλιάς σου, και τα γεννήματα της γης σου, οι αγέλες των βοδιών σου, και τα κοπάδια των προβάτων σου. Καταραμένος θα είσαι όταν μπαίνεις μέσα, και καταραμένος θα είσαι όταν βγαίνεις έξω. Ο Κύριος θα στείλει επάνω σου την κατάρα, τη θλίψη, και τη φθορά, σε όλα όσα βάλεις επάνω το χέρι σου για να κάνεις, μέχρις ότου εξολοθρευτείς, και μέχρις ότου γρήγορα αφανιστείς, εξαιτίας της πονηρίας των έργων σου, επειδή με εγκατέλειψες. Ο Κύριος θα προσκολλήσει σε σένα το θανατικό, μέχρις ότου σε εξολοθρεύσει από τη γη, όπου πηγαίνεις να την κληρονομήσεις. Ο Κύριος θα σε πατάξει με μαρασμό, και με πυρετό, και με ρίγος, και με φλόγωση, και με μάχαιρα, και με ανεμοφθορία, και με ερυσίβη· και θα σε καταδιώκουν μέχρις ότου αφανιστείς. Και ο ουρανός σου, που είναι επάνω από το κεφάλι σου, θα είναι χαλκός, και, η γη που είναι από κάτω σου, σίδερος. Ο Κύριος θα δώσει τη βροχή τής γης σου σκόνη και χώμα· από τον ουρανό θα κατεβαίνει επάνω σου, μέχρις ότου εξολοθρευτείς. Ο Κύριος θα σε κάνει να συντριφτείς μπροστά στους εχθρούς σου· από έναν δρόμο θα βγεις εναντίον τους, και από επτά δρόμους θα φύγεις από μπροστά τους· και θα διασκορπιστείς σε όλα τα βασίλεια της γης. Και το πτώμα σου θα είναι τροφή σε όλα τα όρνεα του ουρανού, και στα θηρία τής γης, και δεν θα υπάρχει εκείνος που θα τα αποδιώχνει. Ο Κύριος θα σε χτυπήσει με την Αιγυπτιακή Πληγή, και με αιμορροϊδες, και με ψώρα, και με φαγούρα, ώστε να μη μπορείς να γιατρευτείς. Ο Κύριος θα σε χτυπήσει με αφροσύνη και με τύφλωση, και με έκσταση καρδιάς· και θα ψηλαφίζεις καταμεσήμερα, όπως ψηλαφίζει ο τυφλός στο σκοτάδι, και δεν θα ευοδώνεσαι στους δρόμους σου· και θα είσαι μονάχα κάτω από καταδυνάστευση και αρπαγή όλες τις ημέρες τής ζωής σου, και δεν θα υπάρχει εκείνος που σώζει. Θα αρραβωνιαστείς γυναίκα, και άλλος άνδρας θα κοιμηθεί μαζί της· θα οικοδομήσεις σπίτι, και δεν θα κατοικήσεις σ’ αυτό· θα φυτέψεις αμπελώνα, και δεν θα τον τρυγήσεις. Το βόδι σου θα είναι μπροστά σου σφαγμένο, και δεν θα φας απ’ αυτό· το γαϊδούρι σου θα αρπαχτεί από μπροστά σου, και δεν θα σου αποδοθεί· τα πρόβατά σου θα παραδοθούν στους εχθρούς σου, και δεν θα υπάρχει για σένα εκείνος που σώζει. Οι γιοι σου και οι θυγατέρες σου θα παραδοθούν σε έναν λαόν, και τα μάτια σου θα βλέπουν και θα μαραίνονται γι’ αυτούς όλη την ημέρα· και δεν θα υπάρχει δύναμη στο χέρι σου. Τον καρπό τής γης σου, και όλους τούς κόπους σου, θα φάει ένα έθνος που δεν το γνωρίζεις· και θα είσαι μονάχα κάτω από καταδυνάστευση, και από καταπάτηση όλες τις ημέρες τής ζωής σου. Και θα παραφρονήσεις εξαιτίας των θεαμάτων των ματιών σου, τα οποία θα δεις. Ο Κύριος θα σε χτυπήσει στα γόνατα και στα σκέλη με κακή πληγή, ώστε να μη μπορείς να γιατρευτείς, από το πέλμα των ποδιών σου, μέχρι την κορυφή του κεφαλιού σου. Ο Κύριος θα φέρει εσένα και τον βασιλιά σου, που θα βάλεις επάνω σου, σε έθνος που δεν γνώρισες, ούτε εσύ ούτε οι πατέρες σου· και εκεί θα λατρεύσεις άλλους θεούς, ξύλα και πέτρες. Και θα είσαι σε έκπληξη, σε παροιμία και σε περίγελο ανάμεσα σε όλα τα έθνη, όπου και αν σε φέρει ο Κύριος. Πολύ σπόρο θα φέρεις στο χωράφι, και λίγο θα μαζέψεις· επειδή, θα τον καταφάει η ακρίδα. Θα φυτέψεις αμπελώνες, και θα καλλιεργήσεις, και κρασί δεν θα πιεις ούτε θα τρυγήσεις· επειδή, το σκουλήκι θα τους καταφάει. Θα έχεις ελαιόδεντρα σε όλα τα όριά σου, και με λάδι δεν θα χριστείς· επειδή, τα ελαιόδεντρά σου θα αποβάλουν τον καρπό τους. Θα γεννήσεις γιους και θυγατέρες, και δεν θα είναι δικοί σου· επειδή, θα πάνε σε αιχμαλωσία. Όλα τα δέντρα σου, και τον καρπό τής γης σου, θα τα καταφθείρει ο βρούχος. Ο ξένος, που θα είναι ανάμεσά σου, θα ανεβαίνει πιο πάνω από σένα, επάνω-επάνω, εσύ όμως θα κατεβαίνεις κάτω-κάτω. Εκείνος θα σου δανείζει, κι εσύ δεν θα δανείζεις σ’ αυτόν· αυτός θα είναι η κεφαλή, κι εσύ θα είσαι η ουρά. Και θάρθουν επάνω σου όλες αυτές οι κατάρες, και θα σε καταδιώξουν, και θα σε βρουν, μέχρις ότου εξολοθρευτείς· επειδή, δεν υπάκουσες στη φωνή τού Κυρίου τού Θεού σου, για να τηρείς τις εντολές του, και τα διατάγματά του, που σε πρόσταξε. Κι αυτά θα είναι επάνω σου, κι επάνω στο σπέρμα σου, ως σημείο και υπερμεγέθες θαύμα, παντοτινά. Επειδή, δεν λάτρευσες τον Κύριο τον Θεό σου με ευφροσύνη, και με αγαθότητα καρδιάς, εξαιτίας τής αφθονίας όλων των αγαθών· γι’ αυτό, θα γίνεις δούλος των εχθρών σου, που ο Κύριος θα στείλει εναντίον σου, με πείνα, και με δίψα, και με γύμνια, και με έλλειψη των πάντων· και θα βάλει επάνω στον τράχηλό σου σιδερένιον ζυγό, μέχρις ότου σε εξολοθρεύσει. Ο Κύριος θα φέρει εναντίον σου ένα έθνος από μακριά, από την άκρη τής γης, σαν με ορμή αετού· έθνος, που δεν θα καταλαβαίνεις τη γλώσσα του· έθνος αγριοπρόσωπο, που δεν θα σεβαστεί το πρόσωπο του γέροντα ούτε θα ελεήσει τον νέο· και θα τρώει τον καρπό των κτηνών σου, και τα γεννήματα της γης σου, μέχρις ότου εξολοθρευτείς· το οποίο δεν θα αφήσει σε σένα σιτάρι, κρασί ή λάδι, τις αγέλες των βοδιών σου ή τα κοπάδια των προβάτων σου, μέχρις ότου σε εξολοθρεύσει. Και θα σε πολιορκήσει σε όλες τις πόλεις σου, μέχρις ότου πέσουν τα ψηλά και οχυρωμένα τείχη σου, στα οποία έλπιζες, σε ολόκληρη τη γη σου· και θα σε πολιορκήσει σε όλες τις πόλεις σου, σε ολόκληρη τη γη σου, που ο Κύριος ο Θεός σου έδωσε σε σένα. Και θα φας τον καρπό τής κοιλιάς σου, τις σάρκες των γιων σου και των θυγατέρων σου, που ο Κύριος ο Θεός σου έδωσε σε σένα, στην πολιορκία, και στη σύνθλιψη, με την οποία θα σε συνθλίψει ο εχθρός σου· ο απαλός άνδρας ανάμεσά σου, και ο υπερβολικά τρυφερός, θα κοιτάξει με πονηρό βλέμμα στον αδελφό του, και στη γυναίκα τού κόρφου του, και στα παιδιά του που εναπέμειναν, όσα θα εναπομείνουν· ώστε να μη δώσει σε κανέναν απ’ αυτούς από τις σάρκες των παιδιών του, που θα έτρωγε· επειδή, δεν του έμεινε τίποτε στην πολιορκία, και στη σύνθλιψη, με την οποία ο εχθρός σου θα σε συνθλίψει σε όλες τις πόλεις σου. Η απαλή και τρυφερή γυναίκα ανάμεσά σου, της οποίας το πόδι δεν δοκίμασε να πατήσει επάνω στη γη, λόγω της τρυφερότητας και απαλότητας, θα κοιτάξει με βλέμμα πονηρό στον άνδρα τού κόρφου της, και στον γιο της, και στη θυγατέρα της, και στο βρέφος της, που βγήκε από μέσα από τα πόδια της, και στα παιδιά που γέννησε· επειδή, θα τα φάει κρυφά, εξαιτίας της έλλειψης των πάντων, στην πολιορκία και στη σύνθλιψη, με την οποία ο εχθρός σου θα σε συνθλίψει στις πόλεις σου. Αν δεν προσέχεις να κάνεις όλα τα λόγια αυτού τού νόμου, που είναι γραμμένα σ’ αυτό το βιβλίο, ώστε να φοβάσαι το ένδοξο και φοβερό αυτό όνομα, ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ΣΟΥ, τότε ο Κύριος θα κάνει τις πληγές σου τρομερές, και τις πληγές τού σπέρματός σου, πληγές μεγάλες και ασταμάτητες, και νόσους κακές και ασταμάτητες. Και θα φέρει επάνω σου όλες τις οδύνες τής Αιγύπτου, για τις οποίες τρόμαξες· και θα προσκολληθούν σε σένα· και κάθε ασθένεια, και κάθε πληγή, που δεν είναι γραμμένη στο βιβλίο αυτού τού νόμου, αυτές θα τις φέρει ο Κύριος επάνω σου, μέχρις ότου εξολοθρευτείς. Και θα εναπομείνετε λιγοστοί στον αριθμό, ενώ ήσασταν όπως τα άστρα τού ουρανού σε πλήθος· επειδή, δεν υπάκουσες στη φωνή τού Κυρίου τού Θεού σου. Και όπως ο Κύριος ευφράνθηκε σε σας στο να σας αγαθοποιεί και να σας πολλαπλασιάζει, έτσι ο Κύριος θα ευφρανθεί σε σας, στο να σας εξαλείψει, και να σας καταστρέψει· και θα αρπαχθείτε από τη γη, όπου πηγαίνετε να την κληρονομήσετε. Και ο Κύριος θα σε διασπείρει σε όλα τα έθνη, από τη μια άκρη τής γης μέχρι την άλλη άκρη τής γης· και εκεί θα λατρεύσετε άλλους θεούς, που δεν γνώρισες, ούτε εσύ ούτε οι πατέρες σου, ξύλα και πέτρες. Αλλά, και ανάμεσα στα έθνη αυτά, δεν θα βρεις ανάπαυση ούτε θα έχει στάση το πέλμα τού ποδιού σου· αλλ’ ο Κύριος θα σου δώσει εκεί καρδιά που τρέμει, και μάτια που μαραίνονται και ψυχή που λιώνει. Και η ζωή σου θα είναι μπροστά σου σε αμφιβολία και θα φοβάσαι νύχτα και ημέρα, και δεν θα έχεις ασφάλεια της ζωής σου. Το πρωί θα πεις: Είθε να ήταν εσπέρα! Και την εσπέρα θα πεις: Είθε να ήταν πρωί! Εξαιτίας του φόβου της καρδιάς σου, τον οποίο θα φοβάσαι, και εξαιτίας των θεαμάτων των ματιών σου, τα οποία θα βλέπεις. Και ο Κύριος θα σε επαναφέρει στην Αίγυπτο με πλοία, από τον δρόμο για τον οποίο σού είπα: Δεν θα τον δεις πλέον άλλη φορά· και θα πουλιέστε εκεί στους εχθρούς σας ως δούλοι και δούλες, και δεν θα υπάρχει αγοραστής» (Δευτερονόμιον, 28: 15-68).
Είναι βέβαιον ότι ο Θεός κατοικοεδρεύει κάπου…«εκεί ψηλά»; Γιατί από τα λεγόμενά του δεν προκύπτει κάτι τέτοιο…
– «Μη μολύνετε, λοιπόν, τη γη, που θα κατοικήσετε, στο μέσον τής οποίας κατοικώ εγώ· επειδή, εγώ ο Κύριος είμαι που κατοικώ στο μέσον των γιων Ισραήλ» (Αριθμοί, 35: 34).
– «Εγώ υψώνω το χέρι μου στον ουρανό, και λέω: “Εγώ ζω στον αιώνα”» (Δευτερονόμιον, 32: 40).
Μοναδική συνομιλία ανθρώπου με…γαϊδούρι!
«Και ο Κύριος άνοιξε το στόμα τού γαϊδουριού· και είπε στον Βαλαάμ: “Τι σου έκανα και με χτύπησες για τρίτη φορά τώρα;”. Και ο Βαλαάμ είπε στο γαϊδούρι: “Επειδή, με ενέπαιξες· είθε να είχα μάχαιρα στο χέρι μου, επειδή, τώρα θα σε θανάτωνα”. Και το γαϊδούρι είπε στον Βαλαάμ: “Δεν είμαι εγώ το γαϊδούρι σου, επάνω στο οποίο καθόσουν από την εποχή που με έχεις, μέχρι την ημέρα αυτή; Ήμουν ποτέ συνηθισμένο να κάνω έτσι σε σένα;”. Κι εκείνος είπε: “Όχι”» (Αριθμοί, 22: 28-30).
Από που ψώνιζαν οι Ισραηλίτες;
«Τα ιμάτιά σου δεν πάλιωσαν επάνω σου…τα 40 αυτά χρόνια» (Δευτερονόμιον, 8: 4).
Ο «Πάνσοφος» έχει πολύ «σοβαρό» λόγο που απαγορεύει την βρώση χοιρινού κρέατος: Το γουρούνι είναι δίχηλο ζώο (έχει δύο νύχια), αλλά δεν αναμασάει την τροφή του. Η δε βρώση τού λαγού απαγορεύεται για τον αντίστροφο «σοβαρό» λόγο: Αναμασάει την τροφή του, αλλά δεν είναι δίχηλο ζώο. Ως εκ τούτου, αυτά τα ζώα (και μερικά άλλα) θεωρούνται ακάθαρτα. Απλή «θεϊκή» λογική που σπάει καρύδια…
«Κάθε τετράποδο, που έχει δίχηλο το πόδι του, και το νύχι του χωρισμένο σε δύο χηλές, και που αναμασάει, ανάμεσα στα τετράποδα, αυτά θα τρώτε. Τούτα, όμως, δεν θα τρώτε, από εκείνα που αναμασούν ή από εκείνα που έχουν το νύχι τους δίχηλο: Την καμήλα, και τον λαγό, και τον δασύποδα· επειδή, αναμασούν μεν, όμως δεν έχουν χωρισμένο το νύχι· αυτά είναι σε σας ακάθαρτα· και το γουρούνι, επειδή έχει μεν το νύχι του δίχηλο, όμως δεν αναμασάει· είναι σε σας ακάθαρτο· από το κρέας τους δεν θα τρώτε, ούτε θα αγγίζετε το ψοφίμι τους» (Δευτερονόμιον, 14: 6-8).
Ο «Κύριος» απαγορεύει την σύζευξη βοδιού και γαϊδουριού στο ίδιο άροτρο. Το σκεπτικό γι’ αυτή την τόσο «σοβαρή» απόφασή του εξακολουθεί να αγνοείται…
«Δεν θα αροτριάσεις με βόδι και γαϊδούρι μαζί» (Δευτερονόμιον, 22: 10).
Η ονείρωξη (ακούσια εκσπερμάτιση κατά την διάρκεια τού ύπνου) συνιστά αμάρτημα κι ως εκ τούτου επιφέρει προσωρινή…εξορία μετά καθαρμού…
«Αν είναι ανάμεσά σου ένας άνθρωπος, που δεν είναι καθαρός, επειδή συνέβη σ’ αυτόν τη νύχτα να έχει ρεύση, θα βγει έξω από το στρατόπεδο, δεν θα μπει μέσα στο στρατόπεδο· και προς την εσπέρα θα λουστεί με νερό· και καθώς θα δύει ο ήλιος θα μπει μέσα στο στρατόπεδο» (Δευτερονόμιον, 23: 10-11).
Ένα ακόμη «θεόπνευστο» χωρίο τής Βίβλου: Οι Ισραηλίτες θα πρέπει να προσέχουν που και πως…χέζουν, γιατί ο Θεός όταν περπατά ανάμεσα στις…σκηνές απεχθάνεται να βλέπει…σκατά!
«Και θα έχεις έναν τόπο έξω από το στρατόπεδο, και θα βγεις εκεί, έξω· και θα έχεις ένα μικρό φτυάρι ανάμεσα στα όπλα σου· και όταν κάθεσαι έξω και αποπατείς, θα σκάβεις μ’ αυτό, και θα γυρίσεις και θα σκεπάσεις τις ακαθαρσίες σου. Επειδή, ο Κύριος ο Θεός σου περπατάει στο μέσον τού στρατοπέδου σου, για να σε ελευθερώσει, και για να παραδώσει τους εχθρούς σου μπροστά σου· γι’ αυτό, το στρατόπεδό σου θα είναι άγιο· για να μη βλέπει κάποια ακαθαρσία σε σένα, και αποστρέψει από σένα» (Δευτερονόμιον, 23: 12-14).
«Θεϊκές» οδηγίες, για το πως μπορεί να γίνει κάποιος, ευσεβής…κλέφτης!
«Όταν μπαίνεις μέσα στα σπαρτά τού πλησίον σου, μπορείς να αποσπάς στάχυα με το χέρι σου· δρεπάνι, όμως, δεν μπορείς να βάλεις στα σπαρτά τού πλησίον σου» (Δευτερονόμιον, 23: 25).
Η γυναίκα απαγορεύεται να πιάσει τ’…αρχίδια κάποιου που…δέρνει τον άνδρα της για να τον υπερασπίσει. Τι «θεοπνευστία»…
«Αν άνθρωποι μάχονται μεταξύ τους, και η γυναίκα τού ενός πλησιάσει για να ελευθερώσει τον άνδρα της από το χέρι εκείνου που τον χτυπάει, και απλώνοντας το χέρι της, τον πιάσει από τα κρύφια μέρη του, τότε θα κόψεις το χέρι της· το μάτι σου δεν θα λυπηθεί» (Δευτερονόμιον, 25: 11-12).
Μήπως τελικά, οι μυθικοί δράκοι υπήρχαν στην πραγματικότητα; Αφού αναφέρονται και στην Αγία Γραφή…
– «Το κρασί τους φαρμάκι από δράκοντες…» (Δευτερονόμιον, 32: 33).
– «Εσύ σύντριψες τα κεφάλια των δρακόντων μέσα στα νερά» (Ψαλμοί, 74: 13).
– «Και θα κάνω την Ιερουσαλήμ σωρούς από πέτρες, φωλιά δρακόντων…» (Ιερεμίας, 9: 11).
[Σημείωση: Στις περισσότερες μεταφράσεις, οι «δράκοντες», έχουν αντικατασταθεί από…«τσακάλια».]
Στην Αγία Γραφή τίποτε δεν θα πρέπει να θεωρείται αδύνατον κι απίστευτο. Ακόμα και να αναφέρει κάποιος στο βιβλίο του, τον ίδιο του τον…θάνατο. Εν προκειμένω, ο -ιστορικά ανύπαρκτος- Μωυσής, ο οποίος φέρεται ως ο συγγραφέας τής «Πεντάτευχου» (Τορά), «εξιστορεί» τον..θάνατό του, την…κηδεία του και τον τόπο…ταφής του. Απολύτως «λογικό» για ένα «θεόπνευστο» βιβλίο, όπως η Βίβλος…
«Και ο Μωυσής πέθανε εκεί, ο υπηρέτης τού Κυρίου, στη γη τού Μωάβ, σύμφωνα με τον λόγο τού Κυρίου. Και τον έθαψε στην κοιλάδα, στη γη του Μωάβ, κατάντικρυ του οίκου Φεγώρ· και κανένας δεν γνωρίζει τον τάφο του μέχρι σήμερα. Και ο Μωυσής ήταν 120 χρόνων, όταν πέθανε· τα μάτια του δεν αμαυρώθηκαν ούτε ελαττώθηκε η δύναμή του. Και οι γιοι Ισραήλ έκλαψαν τον Μωυσή στις πεδιάδες τού Μωάβ για 30 ημέρες…» (Δευτερονόμιον, 34: 5-8).
Σύμφωνα με την «θεόπνευστη» Βίβλο, η γη είναι θεμελιωμένη κι ως εκ τούτου ακίνητη κι ο ήλιος κινείται σε σχέση μ’ αυτήν…
– «Τότε, ο Ιησούς μίλησε στον Κύριο, την ημέρα που ο Κύριος παρέδωσε τους Αμορραίους μπροστά στους γιους Ισραήλ, και είπε μπροστά στον Ισραήλ: “Στάσου, ήλιε, επάνω στη Γαβαών, κι εσύ φεγγάρι, επάνω στη φάραγγα Αιαλών”. Και ο ήλιος στάθηκε, και το φεγγάρι έμεινε ακίνητο, μέχρις ότου ο λαός εκδικήθηκε τους εχθρούς του. Δεν είναι αυτό γραμμένο στο βιβλίο του Ιασήρ; Και ο ήλιος στάθηκε στο μέσον τού ουρανού, και δεν έσπευσε να δύσει μέχρι μια ολόκληρη ημέρα» (Ιησούς τού Ναυή, 10: 12-13).
– «Και φάνηκαν οι πυθμένες της θάλασσας, ανακαλύφθηκαν τα θεμέλια της οικουμένης…» (Σαμουήλ Β’, 22: 16).
– «Αυτός σείει τη γη από τον τόπο της, και οι στύλοι της σαλεύονται» (Ιώβ, 8: 6).
– «Και ο ήλιος ανατέλλει, και ο ήλιος δύει· και σπεύδει στον τόπο απ’ όπου ανέτειλε» (Εκκλησιαστής, 1: 5).
– «Όταν διέτασσε τα θεμέλια της γης…» (Παροιμίες, 8: 29).
– «Και το χέρι μου θεμελίωσε τη γη…» (Ησαΐας, 48: 13).
Ο ήλιος κάνει…όπισθεν!
«Και ο Ησαΐας ο προφήτης βόησε στον Κύριο· και εκείνος έκανε τη σκιά, η οποία είχε κατεβεί, να οπισθοχωρήσει σταδιακά πάνω στις βαθμίδες της σκάλας τού Άχαζ, κατά δέκα βαθμίδες» (Βασιλέων Β’, 20: 11).
Η γη είναι επίπεδη και τετράγωνη… Εκτός κι αν έχει δει κάποιος, σφαίρα με…άκρες και…γωνίες…
– «Και ο Κύριος θα σε διασπείρει σε όλα τα έθνη, από τη μια άκρη τής γης μέχρι την άλλη άκρη τής γης…» (Δευτερονόμιον, 28: 64).
– «Κι εσύ, γιε ανθρώπου, άκουσε… Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός προς τη γη τού Ισραήλ: “Τέλος, ήρθε το τέλος, επάνω στα τέσσερα άκρα τής γης”» (Ιεζεκιήλ, 7: 2).
– «Και…είδα τέσσερις αγγέλους να στέκονται επάνω στις τέσσερις γωνίες τής γης…» (Αποκάλυψη, 7: 1).
Το φεγγάρι, σύμφωνα με την «ιερή» Βίβλο, είναι αυτόφωτο. Μάλιστα… Ό,τι πείτε…
– «Διότι τα άστρα τών ουρανών και οι αστερισμοί Κεσίλ που βρίσκονται σε αυτούς δεν θα εκπέμψουν το φως τους· ο ήλιος θα σκοτεινιάσει μόλις βγει και η σελήνη δεν θα κάνει το φως της να λάμψει» (Ησαΐας, 13: 10).
– «Και το φως τού φεγγαριού θα είναι σαν το φως τού ήλιου…» (Ησαΐας, 30: 26).
«Πωλούνται Ισραηλίτες σε τιμή ευκαιρίας. Πληροφορίες εντός»…
– «Ο θυμός τού Κυρίου άναψε ενάντια στον Ισραήλ, και τους πούλησε στο χέρι τού Χουσάν-ρισαθαϊμ, του βασιλιά τής Μεσοποταμίας· και οι γιοι Ισραήλ έγιναν δούλοι στον Χουσάν-ρισαθαϊμ οκτώ χρόνια» (Κριτές, 3:8).
– «Και οι γιοι Ισραήλ έπραξαν ξανά πονηρά μπροστά στον Κύριο, όταν πέθανε ο Αώδ. Και ο Κύριος τους πούλησε στο χέρι τού Ιαβείν, του βασιλιά τής Χαναάν, που βασίλευσε στην Ασώρ…» (Κριτές, 4: 1-2).
– «Και ο θυμός τού Κυρίου άναψε ενάντια στον Ισραήλ, και τους πούλησε στο χέρι των Φιλισταίων, και στο χέρι των γιων Αμμών» (Κριτές, 10: 7).
Πώς πολεμούν τ’…άστρα; Ένας Θεός ξέρει…
«Από τον ουρανό, τα άστρα από την πορεία τους πολέμησαν ενάντια στον Σισάρα» (Κριτές, 5: 20).
Ο Γεδεών ζητά τα…διαπιστευτήρια τού Θεού, υποβάλλοντάς τον σε δοκιμασίες. Κι ο «Παντοδύναμος» δεν αρνείται αυτή την…πρόκληση. Αρχίζει τα μαγικά του, που μάλλον θα εντυπωσίασαν τον δύσπιστο Γεδεών…
«Και ο Γεδεών είπε στον Θεό: “Αν πρόκειται να σώσεις τον Ισραήλ με το χέρι μου, όπως μίλησες, δες, εγώ θα βάλω το δέρμα τού μαλλιού στο αλώνι· αν γίνει δροσιά μονάχα επάνω στο δέρμα, σε όλη τη γη όμως γίνει ξηρασία, τότε θα γνωρίσω, ότι εσύ θα σώσεις τον Ισραήλ με το χέρι μου, όπως μίλησες”. Έτσι και έγινε· επειδή, καθώς σηκώθηκε το πρωί, πίεσε το δέρμα τού μαλλιού, και μέσα από το μαλλί έστυψε δροσιά, μια λεκάνη γεμάτη νερό. Και ο Γεδεών είπε στον Θεό: “Ας μην ανάψει ο θυμός σου εναντίον μου, και θα μιλήσω μονάχα αυτή τη φορά· ας δοκιμάσω, παρακαλώ, αυτή μονάχα τη φορά με το δέρμα τού μαλλιού· ας γίνει τώρα ξηρασία μονάχα επάνω στο δέρμα τού μαλλιού, σε όλη τη γη όμως ας είναι δροσιά”. Και ο Θεός έκανε έτσι εκείνη τη νύχτα· και έγινε ξηρασία μονάχα επάνω στο δέρμα τού μαλλιού, σε όλη όμως τη γη ήταν δροσιά» (Κριτές, 6: 36-40).
Βιβλικός ονειροκρίτης… Αν δεις στον ύπνο σου κριθαρόψωμο…
«Και όταν ήρθε ο Γεδεών, ξάφνου, ένας άνθρωπος διηγείτο στον διπλανό του ένα όνειρο και του έλεγε: “Δες, ονειρεύτηκα ένα όνειρο, και να, ένα ψωμάκι κρίθινο είδα να κυλιέται στο στρατόπεδο του Μαδιάμ, ήρθε στις σκηνές, και τις χτύπησε, και έπεσαν· και τις ανέτρεψε, και έπεσαν οι σκηνές”. Και ο διπλανός του απάντησε, και είπε: “Αυτό δεν είναι παρά η ρομφαία τού Γεδεών, του γιου του Ιωάς, άνδρα Ισραηλίτη· ο Θεός παρέδωσε στο χέρι του τον Μαδιάμ, και ολόκληρο το στρατόπεδο”. Και καθώς ο Γεδεών άκουσε τη διήγηση τού ονείρου, και την εξήγησή του, προσκύνησε, και γύρισε στο στρατόπεδο του Ισραήλ, και είπε: “Σηκωθείτε· επειδή, ο Κύριος παρέδωσε στο χέρι σας το στρατόπεδο τού Μαδιάμ”» (Κριτές, 7: 13-15).
Από διάλογο ομιλούντων…δέντρων που θέλουν να εκλέξουν…βασιλιά, πληροφορούμαστε πως ο Θεός το…«τσούζει» που και που…
«Και τα δέντρα είπαν στην άμπελο: “Έλα εσύ, γίνε βασιλιάς επάνω σε μας”. Και η άμπελος τους είπε: “Να αφήσω το κρασί μου, που ευφραίνει Θεό και ανθρώπους και να πάω να άρχω επάνω σε δέντρα;”» (Κριτές, 9: 12-13).
Παιχνίδι ζωής ή θανάτου: 42.000 Εφραϊμίτες, χάνουν τη ζωή τους επειδή δεν μπορούν να προφέρουν σωστά τη λέξη «Σχίββωλεθ». Είναι άγνωστος ο αριθμός αυτών που τελικά κατάφεραν να λύσουν αυτόν τον γλωσσοδέτη και να φτάσουν στον…τελικό τού παιχνιδιού…
«Και οι Γαλααδίτες έπιασαν διαβάσεις τού Ιορδάνη πριν από τους Εφραϊμίτες· και όταν κάποιος από τους Εφραϊμίτες φυγάδες έλεγε “Θέλω να περάσω”, τότε οι άνδρες τής Γαλαάδ τού έλεγαν: “Μήπως είσαι Εφραϊμίτης;”. Αν εκείνος έλεγε “Όχι”, τότε του έλεγαν: “Πες, λοιπόν, Σχίββωλεθ”· κι εκείνος έλεγε Σίββωλεθ· επειδή, δεν μπορούσε έτσι να το προφέρει. Τότε, τον έπιαναν και τον φόνευαν, στις διαβάσεις τού Ιορδάνη. Και έπεσαν εκείνο τον καιρό 42.000 Εφραϊμίτες» (Κριτές, 12: 5-6).
Πάμε στοίχημα;…
«Και ο Σαμψών τούς είπε: “Τώρα, θα σας βάλω ένα αίνιγμα· αν μπορέσετε να μου το λύσετε στις επτά ημέρες τού συμποσίου, και να το βρείτε, τότε, εγώ θα σας δώσω 30 λινούς χιτώνες και 30 στολές φορεμάτων· αλλά, αν δεν μπορέσετε να μου το λύσετε, τότε εσείς θα μου δώσετε 30 λινούς χιτώνες και 30 στολές φορεμάτων”. Και εκείνοι τού είπαν: “Βάλε το αίνιγμά σου, για να το ακούσουμε”» (Κριτές, 14: 12-13).
Εξαιρετικές κυνηγετικές επιδόσεις, που μόνο στην Βίβλο θα μπορούσαν να συμβούν…
«Και ο Σαμψών πήγε και έπιασε 300 αλεπούδες…» (Κριτές, 15: 4).
Τελικά, δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι κανέναν. Ούτε και τον ίδιο τον Θεό…
«Και οι άνδρες Ισραήλ βγήκαν σε μάχη ενάντια στον Βενιαμίν· και παρατάχθηκαν σε μάχη εναντίον τους οι άνδρες τού Ισραήλ, προς τη Γαβαά. Και βγήκαν οι γιοι τού Βενιαμίν από τη Γαβαά, και εκείνη την ημέρα έστρωσαν καταγής από τον Ισραήλ 22.000 άνδρες. Και ο λαός, αφού αναθάρρησε, οι άνδρες τού Ισραήλ, συγκρότησε πάλι μάχη, στον τόπο όπου είχε παραταχθεί την πρώτη ημέρα. Και οι γιοι Ισραήλ ανέβηκαν, και έκλαψαν μπροστά στον Κύριο μέχρι την εσπέρα, και ρώτησαν τον Κύριο, λέγοντας: “Να ανέβω ξανά σε μάχη ενάντια στους γιους τού Βενιαμίν, του αδελφού μου;”. Και ο Κύριος είπε: “Ανεβείτε εναντίον του”. Και οι γιοι Ισραήλ πλησίασαν στους γιους τού Βενιαμίν, τη δεύτερη ημέρα. Και ο Βενιαμίν βγήκε από τη Γαβαά εναντίον τους τη δεύτερη ημέρα, και έστρωσε πάλι καταγής, από τους γιους Ισραήλ, 18.000 άνδρες· όλοι αυτοί τραβούσαν ρομφαία» (Κριτές, 20: 20-25).
Ο Κύριος σπέρνει κουτσούβελα… Κατά τ’ άλλα, ο Ιησούς είναι ο μοναδικός μονογενής «υιός τού Θεού»…
«Και ο Κύριος επισκέφθηκε την Άννα· και συνέλαβε, και γέννησε τρεις γιους και δύο θυγατέρες» (Σαμουήλ Α’, 2: 21).
Οι Αμμωνίτες διαπραγματεύονται με «όλους τούς άνδρες» τής Ιαβείς-γαλαάδ. Είναι απορίας άξιον πως συνέβη κάτι τέτοιο, καθώς λίγα χρόνια πριν, είχε εξολοθρευτεί όλος ο πληθυσμός τής πόλης, πλην τετρακοσίων παρθένων γυναικών (Κριτές, 21: 10-14)…
«Ανέβηκε τότε ο Νάας ο Αμμωνίτης, και στρατοπέδευσε ενάντια στην Ιαβείς-γαλαάδ· και όλοι οι άνδρες τής Ιαβείς είπαν στον Νάας: “Κάνε συνθήκη με μας, και θα σε δουλεύουμε”» (Σαμουήλ Α’, 11: 1).
Είναι δυνατόν ο «Πανάγαθος» να στέλνει «κακά πνεύματα»; Σύμφωνα με την «ιερή» Βίβλο, φυσικά και είναι… Και ποιο είναι το αντίδοτο που διώχνει τα «κακά πνεύματα»; Μα φυσικά, ένα καλό…«σόλο» με κιθάρα…
«Και το Πνεύμα τού Κυρίου αποσύρθηκε από τον Σαούλ, και ένα κακό πνεύμα από τον Κύριο τον τρομοκρατούσε… Και όταν το πνεύμα από τον Θεό ήταν επάνω στον Σαούλ, ο Δαβίδ έπαιρνε την κιθάρα, και έπαιζε με το χέρι του· τότε, ο Σαούλ ανακουφιζόταν, και αναπαυόταν, και το πονηρό πνεύμα αποσυρόταν απ’ αυτόν» (Σαμουήλ Α’, 16: 14, 23).
Ο βασιλιάς Σαούλ, εντυπωσιασμένος από την νίκη τού Δαβίδ επί τού Γολιάθ, ρωτά να μάθει ποιος είναι αυτός ο νέος. Εδώ είναι να τραβάει κανείς τα βυζιά του… Γιατί μόλις λίγες γραμμές πριν, ο Δαβίδ εμφανίζεται δίπλα στον Σαούλ και τού παίζει κιθάρα για να τον ανακουφίσει από τα «κακά πνεύματα» που τού στέλνει ο Θεός (Σαμουήλ Α’, 16: 23)!…
«Και καθώς ο Δαβίδ επέστρεψε, αφού πάταξε τον Φιλισταίο, τον πήρε ο Αβενήρ, και τον έφερε μπροστά στον Σαούλ· και το κεφάλι τού Φιλισταίου ήταν στο χέρι του. Και ο Σαούλ τού είπε: “Τίνος γιος είσαι εσύ, νέε;”. Και ο Δαβίδ αποκρίθηκε: “Ο γιος τού δούλου σου Ιεσσαί τού Βηθλεεμίτη”» (Σαμουήλ Α’, 17: 57-58).
Ο βασιλιάς Σαούλ, απαιτεί από τον Δαβίδ να τού φέρει 100 ακροβυστίες (πετσάκια ψωλών) Φιλισταίων για να τού δώσει την κόρη του Μιχάλ για σύζυγο (φαίνεται πως έτσι αξιολογούνταν μια βασιλοπούλα με την τότε τρέχουσα «ισοτιμία»). Ο Δαβίδ δεν «μασάει» και τού φέρνει όχι 100, αλλά 200 ακροβυστίες. Ε, μετά από τέτοια «γενναιόδωρη» πράξη, υπάρχει κάποιος που θα πει ότι ο Δαβίδ δεν άξιζε την βασιλοπούλα;
«Και ο Σαούλ είπε: “Έτσι θα πείτε στον Δαβίδ… Ο βασιλιάς δεν θέλει νυφικά δώρα, αλλά 100 ακροβυστίες Φιλισταίων, για να εκδικηθεί ο βασιλιάς ενάντια στους εχθρούς του”… Ο Δαβίδ σηκώθηκε και πήγε, αυτός και οι άνδρες του, και θανάτωσε 200 από τους άνδρες των Φιλισταίων· και ο Δαβίδ έφερε τις ακροβυστίες τους, και τις απέδωσε ολόκληρες στον βασιλιά, για να γίνει γαμπρός τού βασιλιά. Και ο Σαούλ τού έδωσε τη Μιχάλ τη θυγατέρα του για γυναίκα» (Σαμουήλ Α’, 18: 25-27).
Ο βασιλιάς Σαούλ, είναι ανήσυχος επειδή έχει χάσει την εύνοια τού Θεού. Δεν γνωρίζει όμως τον λόγο, καθώς ο Γιαχβέ απαξιεί να τού μιλήσει (Σαμουήλ Α’. 28: 6). Την απορία, θα τού την λύσει ο…νεκρός Σαμουήλ (είπαμε…στην Βίβλο όλα γίνονται…), ο οποίος τού εξηγεί, πως ο «Πανάγαθος» τα «έχει πάρει στο κρανίο» μαζί του, επειδή δεν…εξολόθρευσε όλους τούς Αμαληκίτες. Το αυθόρμητο ερώτημα που προκύπτει εδώ, είναι γιατί δεν ολοκλήρωσε ο «καλός Θεούλης» την βρόμικη δουλειά που άφησε στην μέση ο Σαούλ, αφού μισούσε τόσο πολύ τούς Αμαληκίτες; Δεν είναι…«Παντοδύναμος»;
«Ο Κύριος ξέσχισε τη βασιλεία σου από το χέρι σου, και την έδωσε στον κοντινό σου, τον Δαβίδ, επειδή, δεν υπάκουσες στη φωνή τού Κυρίου και δεν εκτέλεσες τον μεγάλο θυμό του ενάντια στον Αμαλήκ…» (Σαμουήλ Α’, 28: 17-18).
Ένα από τα χωρία τής Αγίας Γραφής, όπου δεν ξέρει κάποιος αν πρέπει να κλάψει ή να γελάσει… Ο βασιλιάς Δαβίδ κλέβει την γυναίκα τού έμπιστού του αξιωματικού Ουρία τού Χετταίου και κάνει παιδί μαζί της, ενώ τον ίδιο τον στέλνει επίτηδες στην πρώτη γραμμή τού πολεμικού μετώπου για να σκοτωθεί, όπως και γίνεται. Ο «Πανάγαθος» γίνεται έξαλλος με τις ανήθικες πράξεις τού Δαβίδ (μήπως…άργησε λίγο, αυτό το «ηθικό» στοιχείο που ονομάζεται Γιαχβέ;) και για να τον τιμωρήσει, στέλνει θανατικό, όχι στον ίδιο, αλλά στο…παιδί που γεννήθηκε (τι «καλός» και «δίκαιος» Θεός…). Η μάνα τού παιδιού και σύζυγος -πλέον- τού Δαβίδ, Βηθ-σαβεέ, όπως είναι φυσικό θρηνεί και είναι απαρηγόρητη για τον άδικο χαμό τού παιδιού της. Ο Δαβίδ, αναλαμβάνει τότε να την παρηγορήσει. Πώς; Της κάνει ένα καλό γαμήσι! Πως φαίνεται ότι δεν έχει ακουμπήσει γυναικείο χέρι στις «θεόπνευστες» και «ιερές» γραφές…
«Και ο Δαβίδ παρηγόρησε τη Βηθ-σαβεέ, τη γυναίκα του, και μπήκε μέσα σ’ αυτήν, και κοιμήθηκε μαζί της, και γέννησε γιο, και αποκάλεσε το όνομά του Σολομώντα· και ο Κύριος τον αγάπησε» (Σαμουήλ Β’, 12: 24).
Ο Κύριος «καπελώνεται»… Ο Δαβίδ ονομάζει τον γιο που γέννησε, «Σολομώντα» (Σαμουήλ Β’, 12: 24). Ο Θεός όμως τού δίνει το όνομα «Ιεδεδίας». Θα περίμενε κάποιος πως θα υπερίσχυε το όνομα που αποφάσισε ο «Ύψιστος»…νονός. Κι όμως… Όλοι εξακολουθούν να αποκαλούν το παιδί Σολομώντα, όπως κι έμεινε γνωστός…
«Και έστειλε διαμέσου του Νάθαν τού προφήτη, και αποκάλεσε το όνομά του Ιεδιδία, για τον Κύριο» (Σαμουήλ Β’, 12: 25).
Ο Δαβίδ νικά στον πόλεμο τον βασιλιά τής Ραββά και φοράει ως λάφυρο στο κεφάλι του, το βασιλικό στέμμα, το οποίο ζυγίζει ένα τάλαντο. Η ασήμαντη λεπτομέρεια: Το εβραϊκό τάλαντο ισοδυναμούσε με τουλάχιστον…30 κιλά. Είναι απλά θέμα φαντασίας, πως άντεχε ένας βιβλικός λαιμός τόσο βάρος πάνω του…
«Και ο Δαβίδ συγκέντρωσε ολόκληρο τον λαό, και πήγε στη Ραββά, και πολέμησε εναντίον της, και την κυρίευσε· και πήρε το στεφάνι τού βασιλιά τους από το κεφάλι του, το βάρος τού οποίου ήταν ένα τάλαντο χρυσάφι με πολύτιμες πέτρες· και τέθηκε επάνω στο κεφάλι τού Δαβίδ· και έφερε έξω υπερβολικά πολλά λάφυρα της πόλης» (Σαμουήλ Β’, 12: 30).
Τα μαλλιά τού Αβεσσαλώμ ζυγίζουν 200 σίκλους. Δηλαδή, κάπου μόλις…2 κιλά και 300 γραμμάρια! (1 σίκλος=11,4 γραμμάρια). Καμμία έκπληξη…
«Και σε ολόκληρο τον Ισραήλ δεν υπήρχε άνθρωπος να θαυμάζεται τόσο για την ωραιότητά του, όπως ο Αβεσσαλώμ· από το πέλμα του ποδιού του, μέχρι την κορυφή του, δεν υπήρχε ελάττωμα επάνω του· και οσάκις κούρευε το κεφάλι του, ζύγιζε τις τρίχες του κεφαλιού του, και ήσαν 200 σίκλοι σύμφωνα με το βασιλικό ζύγι» (Σαμουήλ Β’, 14: 25-26).
Ο Δαβίδ, σε μια κρίση…μετριοφροσύνης, θαυμάζει και επαινεί τον εαυτό του, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στην αψεγάδιαστη κι άμεμπτη ηθική του. Κι όμως… Λίγα μόλις κεφάλαια πριν (Σαμουήλ Β’, 12: 7-15), ο Θεός τον τιμωρεί διά τού θανάτου τού παιδιού του, επειδή έκλεψε την γυναίκα ενός αξιωματικού του, τον οποίο και έστειλε να σκοτωθεί στον πόλεμο για να έχει το πεδίο ελεύθερο. Ο δε Δαβίδ, παραδέχτηκε ότι αμάρτησε. Προφανώς, είτε οι συγγραφείς τής βρομερής Βίβλου έπασχαν από Αλτσχάιμερ, είτε οι παραχαράκτες έγραφαν χωρίς να κοιτάζουν τι είχαν γράψει οι προηγούμενοι. Ο ορισμός τής…«θεοπνευστίας»…
«Ο Κύριος με αντάμειψε σύμφωνα με τη δικαιοσύνη μου· μου ανταπέδωσε σύμφωνα με την καθαρότητα των χεριών μου. επειδή, φύλαξα τους δρόμους τού Κυρίου, και δεν ασέβησα παρεκκλίνοντας από τον Θεό μου. Επειδή, όλες οι κρίσεις του ήσαν μπροστά μου· και από τα διατάγματά του δεν απομακρύνθηκα. Και στάθηκα απέναντί του άμεμπτος, και φυλάχτηκα από την ανομία μου» (Σαμουήλ Β’, 22: 21-24).
Ο Γιαχβέ υποδύεται το…μαγικό τζίνι, εμφανιζόμενος στον ύπνο τού Σολομώντα. Αν και σαν «παντογνώστης», θα έπρεπε εκ τών προτέρων να γνωρίζει τις επιθυμίες του…
«Και ο Κύριος φάνηκε στον Σολομώντα στη Γαβαών την ώρα τού ύπνου, κατά τη διάρκεια της νύχτας· και είπε ο Θεός: “Ζήτησέ μου τι να σου δώσω”» (Βασιλέων Α’, 3: 5).
O…«αγαπησιάρης» Σολομώντας, μάλλον δεν θα είχε ιδιαίτερο πρόβλημα που να διοχετεύσει την…«αγάπη» του. Τυχερέ… Ε, τυχερέ…
«Και ο βασιλιάς Σολομώντας, εκτός από τη θυγατέρα τού Φαραώ, αγάπησε πολλές ξένες γυναίκες: Μωαβίτισσες, Αμμωνίτισσες, Ιδουμαίες, Σιδώνιες, Χετταίες… Και είχε 700 γυναίκες βασίλισσες και 300 παλλακίδες» (Βασιλέων Α’, 11: 1-3).
Απόσταγμα «θεϊκής» παράνοιας: Δύο «προφήτες» συναντούνται κι ο ένας ψεύδεται στον άλλον (μα κάνουν οι «προφήτες» τέτοια πράγματα;). Και τι κάνει ο «δίκαιος» και «πάνσοφος» Θεός; Τιμωρεί διά θανάτου, τον «προφήτη» που πίστεψε στα ψέμματα τού άλλου, στέλνοντας ένα λιοντάρι στον δρόμο του που τον κατασπαράσσει (δεν θα μπορούσε πάντως, να το κάνει πιο απλό κι ανώδυνο;).
«Και στη Βαιθήλ κατοικούσε κάποιος γέροντας προφήτης· και ήρθαν οι γιοι του, και του διηγήθηκαν όλα τα έργα, που είχε κάνει ο άνθρωπος του Θεού εκείνη την ημέρα στη Βαιθήλ· και διηγήθηκαν στον πατέρα τους και τα λόγια, που μίλησε στον βασιλιά. Και ο πατέρας τους είπε σ’ αυτούς: “Από ποιον δρόμο αναχώρησε;”. Και είχαν δει οι γιοι του από ποιον δρόμο είχε αναχωρήσει ο άνθρωπος του Θεού, αυτός που είχε έρθει από τον Ιούδα. Και είπε στους γιους του: “Ετοιμάστε μου το γαϊδούρι”. Και του ετοίμασαν το γαϊδούρι· και κάθησε επάνω του και πήγε πίσω από τον άνθρωπο του Θεού, και τον βρήκε να κάθεται κάτω από μια βελανιδιά· και του είπε: “Εσύ είσαι ο άνθρωπος του Θεού, αυτός που ήρθε από τον Ιούδα;”. Κι εκείνος είπε: “Εγώ”. Και του είπε: “Έλα μαζί μου στο σπίτι, και φάε ψωμί”. Κι εκείνος είπε: “Δεν μπορώ να επιστρέψω μαζί σου ούτε νά ‘ρθω μαζί σου· ούτε να φάω ψωμί ούτε να πιω νερό μαζί σου, σε τούτο τον τόπο· επειδή, μου μιλήθηκε από τον λόγο τού Κυρίου: Μη φας ψωμί ούτε να πιεις νερό εκεί ούτε να επιστρέψεις πηγαίνοντας από τον δρόμο από τον οποίο ήρθες”. Και του είπε: “Κι εγώ προφήτης είμαι, όπως εσύ· και ένας άγγελος μου μίλησε με τον λόγο τού Κυρίου, λέγοντας: Επέστρεψέ τον μαζί σου στο σπίτι σου, για να φάει ψωμί και να πιει νερό”. Του είπε, όμως, ψέματα. Και γύρισε μαζί του, και έφαγε ψωμί στο σπίτι του, και ήπιε νερό. Κι ενώ κάθονταν στο τραπέζι, ήρθε ο λόγος τού Κυρίου στον προφήτη, αυτόν που τον γύρισε πίσω· και φώναξε στον άνθρωπο του Θεού, αυτόν που είχε έρθει από τον Ιούδα, λέγοντας: Έτσι λέει ο Κύριος: “Επειδή, παράκουσες τη φωνή τού Κυρίου, και δεν τήρησες την εντολή, που ο Κύριος ο Θεός σου σε είχε προστάξει, αλλά, γύρισες πίσω, και έφαγες ψωμί, και ήπιες νερό, στον τόπο για τον οποίο σου είχε πει: Μη φας ψωμί ούτε να πιεις νερό· το σώμα σου δεν θα μπει μέσα στον τάφο των πατέρων σου”. Και αφού έφαγε ψωμί, και ήπιε, ετοίμασε εκείνος το γαϊδούρι σ’ αυτόν, στον προφήτη που τον γύρισε πίσω. Και αναχώρησε· και στον δρόμο τον βρήκε ένα λιοντάρι, και τον θανάτωσε· και το σώμα του ήταν πεταμένο στον δρόμο· και το γαϊδούρι στεκόταν κοντά του, και το λιοντάρι στεκόταν κοντά στο σώμα» (Βασιλέων Α’, 13: 11-24).
http://www.pare-dose.net/4376
– «Τότε, ο Ιησούς μίλησε στον Κύριο, την ημέρα που ο Κύριος παρέδωσε τους Αμορραίους μπροστά στους γιους Ισραήλ, και είπε μπροστά στον Ισραήλ: “Στάσου, ήλιε, επάνω στη Γαβαών, κι εσύ φεγγάρι, επάνω στη φάραγγα Αιαλών”. Και ο ήλιος στάθηκε, και το φεγγάρι έμεινε ακίνητο, μέχρις ότου ο λαός εκδικήθηκε τους εχθρούς του. Δεν είναι αυτό γραμμένο στο βιβλίο του Ιασήρ; Και ο ήλιος στάθηκε στο μέσον τού ουρανού, και δεν έσπευσε να δύσει μέχρι μια ολόκληρη ημέρα» (Ιησούς τού Ναυή, 10: 12-13).
– «Και φάνηκαν οι πυθμένες της θάλασσας, ανακαλύφθηκαν τα θεμέλια της οικουμένης…» (Σαμουήλ Β’, 22: 16).
– «Αυτός σείει τη γη από τον τόπο της, και οι στύλοι της σαλεύονται» (Ιώβ, 8: 6).
– «Και ο ήλιος ανατέλλει, και ο ήλιος δύει· και σπεύδει στον τόπο απ’ όπου ανέτειλε» (Εκκλησιαστής, 1: 5).
– «Όταν διέτασσε τα θεμέλια της γης…» (Παροιμίες, 8: 29).
– «Και το χέρι μου θεμελίωσε τη γη…» (Ησαΐας, 48: 13).
Ο ήλιος κάνει…όπισθεν!
«Και ο Ησαΐας ο προφήτης βόησε στον Κύριο· και εκείνος έκανε τη σκιά, η οποία είχε κατεβεί, να οπισθοχωρήσει σταδιακά πάνω στις βαθμίδες της σκάλας τού Άχαζ, κατά δέκα βαθμίδες» (Βασιλέων Β’, 20: 11).
Η γη είναι επίπεδη και τετράγωνη… Εκτός κι αν έχει δει κάποιος, σφαίρα με…άκρες και…γωνίες…
– «Και ο Κύριος θα σε διασπείρει σε όλα τα έθνη, από τη μια άκρη τής γης μέχρι την άλλη άκρη τής γης…» (Δευτερονόμιον, 28: 64).
– «Κι εσύ, γιε ανθρώπου, άκουσε… Έτσι λέει ο Κύριος ο Θεός προς τη γη τού Ισραήλ: “Τέλος, ήρθε το τέλος, επάνω στα τέσσερα άκρα τής γης”» (Ιεζεκιήλ, 7: 2).
– «Και…είδα τέσσερις αγγέλους να στέκονται επάνω στις τέσσερις γωνίες τής γης…» (Αποκάλυψη, 7: 1).
Το φεγγάρι, σύμφωνα με την «ιερή» Βίβλο, είναι αυτόφωτο. Μάλιστα… Ό,τι πείτε…
– «Διότι τα άστρα τών ουρανών και οι αστερισμοί Κεσίλ που βρίσκονται σε αυτούς δεν θα εκπέμψουν το φως τους· ο ήλιος θα σκοτεινιάσει μόλις βγει και η σελήνη δεν θα κάνει το φως της να λάμψει» (Ησαΐας, 13: 10).
– «Και το φως τού φεγγαριού θα είναι σαν το φως τού ήλιου…» (Ησαΐας, 30: 26).
«Πωλούνται Ισραηλίτες σε τιμή ευκαιρίας. Πληροφορίες εντός»…
– «Ο θυμός τού Κυρίου άναψε ενάντια στον Ισραήλ, και τους πούλησε στο χέρι τού Χουσάν-ρισαθαϊμ, του βασιλιά τής Μεσοποταμίας· και οι γιοι Ισραήλ έγιναν δούλοι στον Χουσάν-ρισαθαϊμ οκτώ χρόνια» (Κριτές, 3:8).
– «Και οι γιοι Ισραήλ έπραξαν ξανά πονηρά μπροστά στον Κύριο, όταν πέθανε ο Αώδ. Και ο Κύριος τους πούλησε στο χέρι τού Ιαβείν, του βασιλιά τής Χαναάν, που βασίλευσε στην Ασώρ…» (Κριτές, 4: 1-2).
– «Και ο θυμός τού Κυρίου άναψε ενάντια στον Ισραήλ, και τους πούλησε στο χέρι των Φιλισταίων, και στο χέρι των γιων Αμμών» (Κριτές, 10: 7).
Πώς πολεμούν τ’…άστρα; Ένας Θεός ξέρει…
«Από τον ουρανό, τα άστρα από την πορεία τους πολέμησαν ενάντια στον Σισάρα» (Κριτές, 5: 20).
Ο Γεδεών ζητά τα…διαπιστευτήρια τού Θεού, υποβάλλοντάς τον σε δοκιμασίες. Κι ο «Παντοδύναμος» δεν αρνείται αυτή την…πρόκληση. Αρχίζει τα μαγικά του, που μάλλον θα εντυπωσίασαν τον δύσπιστο Γεδεών…
«Και ο Γεδεών είπε στον Θεό: “Αν πρόκειται να σώσεις τον Ισραήλ με το χέρι μου, όπως μίλησες, δες, εγώ θα βάλω το δέρμα τού μαλλιού στο αλώνι· αν γίνει δροσιά μονάχα επάνω στο δέρμα, σε όλη τη γη όμως γίνει ξηρασία, τότε θα γνωρίσω, ότι εσύ θα σώσεις τον Ισραήλ με το χέρι μου, όπως μίλησες”. Έτσι και έγινε· επειδή, καθώς σηκώθηκε το πρωί, πίεσε το δέρμα τού μαλλιού, και μέσα από το μαλλί έστυψε δροσιά, μια λεκάνη γεμάτη νερό. Και ο Γεδεών είπε στον Θεό: “Ας μην ανάψει ο θυμός σου εναντίον μου, και θα μιλήσω μονάχα αυτή τη φορά· ας δοκιμάσω, παρακαλώ, αυτή μονάχα τη φορά με το δέρμα τού μαλλιού· ας γίνει τώρα ξηρασία μονάχα επάνω στο δέρμα τού μαλλιού, σε όλη τη γη όμως ας είναι δροσιά”. Και ο Θεός έκανε έτσι εκείνη τη νύχτα· και έγινε ξηρασία μονάχα επάνω στο δέρμα τού μαλλιού, σε όλη όμως τη γη ήταν δροσιά» (Κριτές, 6: 36-40).
Βιβλικός ονειροκρίτης… Αν δεις στον ύπνο σου κριθαρόψωμο…
«Και όταν ήρθε ο Γεδεών, ξάφνου, ένας άνθρωπος διηγείτο στον διπλανό του ένα όνειρο και του έλεγε: “Δες, ονειρεύτηκα ένα όνειρο, και να, ένα ψωμάκι κρίθινο είδα να κυλιέται στο στρατόπεδο του Μαδιάμ, ήρθε στις σκηνές, και τις χτύπησε, και έπεσαν· και τις ανέτρεψε, και έπεσαν οι σκηνές”. Και ο διπλανός του απάντησε, και είπε: “Αυτό δεν είναι παρά η ρομφαία τού Γεδεών, του γιου του Ιωάς, άνδρα Ισραηλίτη· ο Θεός παρέδωσε στο χέρι του τον Μαδιάμ, και ολόκληρο το στρατόπεδο”. Και καθώς ο Γεδεών άκουσε τη διήγηση τού ονείρου, και την εξήγησή του, προσκύνησε, και γύρισε στο στρατόπεδο του Ισραήλ, και είπε: “Σηκωθείτε· επειδή, ο Κύριος παρέδωσε στο χέρι σας το στρατόπεδο τού Μαδιάμ”» (Κριτές, 7: 13-15).
Από διάλογο ομιλούντων…δέντρων που θέλουν να εκλέξουν…βασιλιά, πληροφορούμαστε πως ο Θεός το…«τσούζει» που και που…
«Και τα δέντρα είπαν στην άμπελο: “Έλα εσύ, γίνε βασιλιάς επάνω σε μας”. Και η άμπελος τους είπε: “Να αφήσω το κρασί μου, που ευφραίνει Θεό και ανθρώπους και να πάω να άρχω επάνω σε δέντρα;”» (Κριτές, 9: 12-13).
Παιχνίδι ζωής ή θανάτου: 42.000 Εφραϊμίτες, χάνουν τη ζωή τους επειδή δεν μπορούν να προφέρουν σωστά τη λέξη «Σχίββωλεθ». Είναι άγνωστος ο αριθμός αυτών που τελικά κατάφεραν να λύσουν αυτόν τον γλωσσοδέτη και να φτάσουν στον…τελικό τού παιχνιδιού…
«Και οι Γαλααδίτες έπιασαν διαβάσεις τού Ιορδάνη πριν από τους Εφραϊμίτες· και όταν κάποιος από τους Εφραϊμίτες φυγάδες έλεγε “Θέλω να περάσω”, τότε οι άνδρες τής Γαλαάδ τού έλεγαν: “Μήπως είσαι Εφραϊμίτης;”. Αν εκείνος έλεγε “Όχι”, τότε του έλεγαν: “Πες, λοιπόν, Σχίββωλεθ”· κι εκείνος έλεγε Σίββωλεθ· επειδή, δεν μπορούσε έτσι να το προφέρει. Τότε, τον έπιαναν και τον φόνευαν, στις διαβάσεις τού Ιορδάνη. Και έπεσαν εκείνο τον καιρό 42.000 Εφραϊμίτες» (Κριτές, 12: 5-6).
Πάμε στοίχημα;…
«Και ο Σαμψών τούς είπε: “Τώρα, θα σας βάλω ένα αίνιγμα· αν μπορέσετε να μου το λύσετε στις επτά ημέρες τού συμποσίου, και να το βρείτε, τότε, εγώ θα σας δώσω 30 λινούς χιτώνες και 30 στολές φορεμάτων· αλλά, αν δεν μπορέσετε να μου το λύσετε, τότε εσείς θα μου δώσετε 30 λινούς χιτώνες και 30 στολές φορεμάτων”. Και εκείνοι τού είπαν: “Βάλε το αίνιγμά σου, για να το ακούσουμε”» (Κριτές, 14: 12-13).
Εξαιρετικές κυνηγετικές επιδόσεις, που μόνο στην Βίβλο θα μπορούσαν να συμβούν…
«Και ο Σαμψών πήγε και έπιασε 300 αλεπούδες…» (Κριτές, 15: 4).
Τελικά, δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι κανέναν. Ούτε και τον ίδιο τον Θεό…
«Και οι άνδρες Ισραήλ βγήκαν σε μάχη ενάντια στον Βενιαμίν· και παρατάχθηκαν σε μάχη εναντίον τους οι άνδρες τού Ισραήλ, προς τη Γαβαά. Και βγήκαν οι γιοι τού Βενιαμίν από τη Γαβαά, και εκείνη την ημέρα έστρωσαν καταγής από τον Ισραήλ 22.000 άνδρες. Και ο λαός, αφού αναθάρρησε, οι άνδρες τού Ισραήλ, συγκρότησε πάλι μάχη, στον τόπο όπου είχε παραταχθεί την πρώτη ημέρα. Και οι γιοι Ισραήλ ανέβηκαν, και έκλαψαν μπροστά στον Κύριο μέχρι την εσπέρα, και ρώτησαν τον Κύριο, λέγοντας: “Να ανέβω ξανά σε μάχη ενάντια στους γιους τού Βενιαμίν, του αδελφού μου;”. Και ο Κύριος είπε: “Ανεβείτε εναντίον του”. Και οι γιοι Ισραήλ πλησίασαν στους γιους τού Βενιαμίν, τη δεύτερη ημέρα. Και ο Βενιαμίν βγήκε από τη Γαβαά εναντίον τους τη δεύτερη ημέρα, και έστρωσε πάλι καταγής, από τους γιους Ισραήλ, 18.000 άνδρες· όλοι αυτοί τραβούσαν ρομφαία» (Κριτές, 20: 20-25).
Ο Κύριος σπέρνει κουτσούβελα… Κατά τ’ άλλα, ο Ιησούς είναι ο μοναδικός μονογενής «υιός τού Θεού»…
«Και ο Κύριος επισκέφθηκε την Άννα· και συνέλαβε, και γέννησε τρεις γιους και δύο θυγατέρες» (Σαμουήλ Α’, 2: 21).
Οι Αμμωνίτες διαπραγματεύονται με «όλους τούς άνδρες» τής Ιαβείς-γαλαάδ. Είναι απορίας άξιον πως συνέβη κάτι τέτοιο, καθώς λίγα χρόνια πριν, είχε εξολοθρευτεί όλος ο πληθυσμός τής πόλης, πλην τετρακοσίων παρθένων γυναικών (Κριτές, 21: 10-14)…
«Ανέβηκε τότε ο Νάας ο Αμμωνίτης, και στρατοπέδευσε ενάντια στην Ιαβείς-γαλαάδ· και όλοι οι άνδρες τής Ιαβείς είπαν στον Νάας: “Κάνε συνθήκη με μας, και θα σε δουλεύουμε”» (Σαμουήλ Α’, 11: 1).
Είναι δυνατόν ο «Πανάγαθος» να στέλνει «κακά πνεύματα»; Σύμφωνα με την «ιερή» Βίβλο, φυσικά και είναι… Και ποιο είναι το αντίδοτο που διώχνει τα «κακά πνεύματα»; Μα φυσικά, ένα καλό…«σόλο» με κιθάρα…
«Και το Πνεύμα τού Κυρίου αποσύρθηκε από τον Σαούλ, και ένα κακό πνεύμα από τον Κύριο τον τρομοκρατούσε… Και όταν το πνεύμα από τον Θεό ήταν επάνω στον Σαούλ, ο Δαβίδ έπαιρνε την κιθάρα, και έπαιζε με το χέρι του· τότε, ο Σαούλ ανακουφιζόταν, και αναπαυόταν, και το πονηρό πνεύμα αποσυρόταν απ’ αυτόν» (Σαμουήλ Α’, 16: 14, 23).
Ο βασιλιάς Σαούλ, εντυπωσιασμένος από την νίκη τού Δαβίδ επί τού Γολιάθ, ρωτά να μάθει ποιος είναι αυτός ο νέος. Εδώ είναι να τραβάει κανείς τα βυζιά του… Γιατί μόλις λίγες γραμμές πριν, ο Δαβίδ εμφανίζεται δίπλα στον Σαούλ και τού παίζει κιθάρα για να τον ανακουφίσει από τα «κακά πνεύματα» που τού στέλνει ο Θεός (Σαμουήλ Α’, 16: 23)!…
«Και καθώς ο Δαβίδ επέστρεψε, αφού πάταξε τον Φιλισταίο, τον πήρε ο Αβενήρ, και τον έφερε μπροστά στον Σαούλ· και το κεφάλι τού Φιλισταίου ήταν στο χέρι του. Και ο Σαούλ τού είπε: “Τίνος γιος είσαι εσύ, νέε;”. Και ο Δαβίδ αποκρίθηκε: “Ο γιος τού δούλου σου Ιεσσαί τού Βηθλεεμίτη”» (Σαμουήλ Α’, 17: 57-58).
Ο βασιλιάς Σαούλ, απαιτεί από τον Δαβίδ να τού φέρει 100 ακροβυστίες (πετσάκια ψωλών) Φιλισταίων για να τού δώσει την κόρη του Μιχάλ για σύζυγο (φαίνεται πως έτσι αξιολογούνταν μια βασιλοπούλα με την τότε τρέχουσα «ισοτιμία»). Ο Δαβίδ δεν «μασάει» και τού φέρνει όχι 100, αλλά 200 ακροβυστίες. Ε, μετά από τέτοια «γενναιόδωρη» πράξη, υπάρχει κάποιος που θα πει ότι ο Δαβίδ δεν άξιζε την βασιλοπούλα;
«Και ο Σαούλ είπε: “Έτσι θα πείτε στον Δαβίδ… Ο βασιλιάς δεν θέλει νυφικά δώρα, αλλά 100 ακροβυστίες Φιλισταίων, για να εκδικηθεί ο βασιλιάς ενάντια στους εχθρούς του”… Ο Δαβίδ σηκώθηκε και πήγε, αυτός και οι άνδρες του, και θανάτωσε 200 από τους άνδρες των Φιλισταίων· και ο Δαβίδ έφερε τις ακροβυστίες τους, και τις απέδωσε ολόκληρες στον βασιλιά, για να γίνει γαμπρός τού βασιλιά. Και ο Σαούλ τού έδωσε τη Μιχάλ τη θυγατέρα του για γυναίκα» (Σαμουήλ Α’, 18: 25-27).
Ο βασιλιάς Σαούλ, είναι ανήσυχος επειδή έχει χάσει την εύνοια τού Θεού. Δεν γνωρίζει όμως τον λόγο, καθώς ο Γιαχβέ απαξιεί να τού μιλήσει (Σαμουήλ Α’. 28: 6). Την απορία, θα τού την λύσει ο…νεκρός Σαμουήλ (είπαμε…στην Βίβλο όλα γίνονται…), ο οποίος τού εξηγεί, πως ο «Πανάγαθος» τα «έχει πάρει στο κρανίο» μαζί του, επειδή δεν…εξολόθρευσε όλους τούς Αμαληκίτες. Το αυθόρμητο ερώτημα που προκύπτει εδώ, είναι γιατί δεν ολοκλήρωσε ο «καλός Θεούλης» την βρόμικη δουλειά που άφησε στην μέση ο Σαούλ, αφού μισούσε τόσο πολύ τούς Αμαληκίτες; Δεν είναι…«Παντοδύναμος»;
«Ο Κύριος ξέσχισε τη βασιλεία σου από το χέρι σου, και την έδωσε στον κοντινό σου, τον Δαβίδ, επειδή, δεν υπάκουσες στη φωνή τού Κυρίου και δεν εκτέλεσες τον μεγάλο θυμό του ενάντια στον Αμαλήκ…» (Σαμουήλ Α’, 28: 17-18).
Ένα από τα χωρία τής Αγίας Γραφής, όπου δεν ξέρει κάποιος αν πρέπει να κλάψει ή να γελάσει… Ο βασιλιάς Δαβίδ κλέβει την γυναίκα τού έμπιστού του αξιωματικού Ουρία τού Χετταίου και κάνει παιδί μαζί της, ενώ τον ίδιο τον στέλνει επίτηδες στην πρώτη γραμμή τού πολεμικού μετώπου για να σκοτωθεί, όπως και γίνεται. Ο «Πανάγαθος» γίνεται έξαλλος με τις ανήθικες πράξεις τού Δαβίδ (μήπως…άργησε λίγο, αυτό το «ηθικό» στοιχείο που ονομάζεται Γιαχβέ;) και για να τον τιμωρήσει, στέλνει θανατικό, όχι στον ίδιο, αλλά στο…παιδί που γεννήθηκε (τι «καλός» και «δίκαιος» Θεός…). Η μάνα τού παιδιού και σύζυγος -πλέον- τού Δαβίδ, Βηθ-σαβεέ, όπως είναι φυσικό θρηνεί και είναι απαρηγόρητη για τον άδικο χαμό τού παιδιού της. Ο Δαβίδ, αναλαμβάνει τότε να την παρηγορήσει. Πώς; Της κάνει ένα καλό γαμήσι! Πως φαίνεται ότι δεν έχει ακουμπήσει γυναικείο χέρι στις «θεόπνευστες» και «ιερές» γραφές…
«Και ο Δαβίδ παρηγόρησε τη Βηθ-σαβεέ, τη γυναίκα του, και μπήκε μέσα σ’ αυτήν, και κοιμήθηκε μαζί της, και γέννησε γιο, και αποκάλεσε το όνομά του Σολομώντα· και ο Κύριος τον αγάπησε» (Σαμουήλ Β’, 12: 24).
Ο Κύριος «καπελώνεται»… Ο Δαβίδ ονομάζει τον γιο που γέννησε, «Σολομώντα» (Σαμουήλ Β’, 12: 24). Ο Θεός όμως τού δίνει το όνομα «Ιεδεδίας». Θα περίμενε κάποιος πως θα υπερίσχυε το όνομα που αποφάσισε ο «Ύψιστος»…νονός. Κι όμως… Όλοι εξακολουθούν να αποκαλούν το παιδί Σολομώντα, όπως κι έμεινε γνωστός…
«Και έστειλε διαμέσου του Νάθαν τού προφήτη, και αποκάλεσε το όνομά του Ιεδιδία, για τον Κύριο» (Σαμουήλ Β’, 12: 25).
Ο Δαβίδ νικά στον πόλεμο τον βασιλιά τής Ραββά και φοράει ως λάφυρο στο κεφάλι του, το βασιλικό στέμμα, το οποίο ζυγίζει ένα τάλαντο. Η ασήμαντη λεπτομέρεια: Το εβραϊκό τάλαντο ισοδυναμούσε με τουλάχιστον…30 κιλά. Είναι απλά θέμα φαντασίας, πως άντεχε ένας βιβλικός λαιμός τόσο βάρος πάνω του…
«Και ο Δαβίδ συγκέντρωσε ολόκληρο τον λαό, και πήγε στη Ραββά, και πολέμησε εναντίον της, και την κυρίευσε· και πήρε το στεφάνι τού βασιλιά τους από το κεφάλι του, το βάρος τού οποίου ήταν ένα τάλαντο χρυσάφι με πολύτιμες πέτρες· και τέθηκε επάνω στο κεφάλι τού Δαβίδ· και έφερε έξω υπερβολικά πολλά λάφυρα της πόλης» (Σαμουήλ Β’, 12: 30).
Τα μαλλιά τού Αβεσσαλώμ ζυγίζουν 200 σίκλους. Δηλαδή, κάπου μόλις…2 κιλά και 300 γραμμάρια! (1 σίκλος=11,4 γραμμάρια). Καμμία έκπληξη…
«Και σε ολόκληρο τον Ισραήλ δεν υπήρχε άνθρωπος να θαυμάζεται τόσο για την ωραιότητά του, όπως ο Αβεσσαλώμ· από το πέλμα του ποδιού του, μέχρι την κορυφή του, δεν υπήρχε ελάττωμα επάνω του· και οσάκις κούρευε το κεφάλι του, ζύγιζε τις τρίχες του κεφαλιού του, και ήσαν 200 σίκλοι σύμφωνα με το βασιλικό ζύγι» (Σαμουήλ Β’, 14: 25-26).
Ο Δαβίδ, σε μια κρίση…μετριοφροσύνης, θαυμάζει και επαινεί τον εαυτό του, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στην αψεγάδιαστη κι άμεμπτη ηθική του. Κι όμως… Λίγα μόλις κεφάλαια πριν (Σαμουήλ Β’, 12: 7-15), ο Θεός τον τιμωρεί διά τού θανάτου τού παιδιού του, επειδή έκλεψε την γυναίκα ενός αξιωματικού του, τον οποίο και έστειλε να σκοτωθεί στον πόλεμο για να έχει το πεδίο ελεύθερο. Ο δε Δαβίδ, παραδέχτηκε ότι αμάρτησε. Προφανώς, είτε οι συγγραφείς τής βρομερής Βίβλου έπασχαν από Αλτσχάιμερ, είτε οι παραχαράκτες έγραφαν χωρίς να κοιτάζουν τι είχαν γράψει οι προηγούμενοι. Ο ορισμός τής…«θεοπνευστίας»…
«Ο Κύριος με αντάμειψε σύμφωνα με τη δικαιοσύνη μου· μου ανταπέδωσε σύμφωνα με την καθαρότητα των χεριών μου. επειδή, φύλαξα τους δρόμους τού Κυρίου, και δεν ασέβησα παρεκκλίνοντας από τον Θεό μου. Επειδή, όλες οι κρίσεις του ήσαν μπροστά μου· και από τα διατάγματά του δεν απομακρύνθηκα. Και στάθηκα απέναντί του άμεμπτος, και φυλάχτηκα από την ανομία μου» (Σαμουήλ Β’, 22: 21-24).
Ο Γιαχβέ υποδύεται το…μαγικό τζίνι, εμφανιζόμενος στον ύπνο τού Σολομώντα. Αν και σαν «παντογνώστης», θα έπρεπε εκ τών προτέρων να γνωρίζει τις επιθυμίες του…
«Και ο Κύριος φάνηκε στον Σολομώντα στη Γαβαών την ώρα τού ύπνου, κατά τη διάρκεια της νύχτας· και είπε ο Θεός: “Ζήτησέ μου τι να σου δώσω”» (Βασιλέων Α’, 3: 5).
O…«αγαπησιάρης» Σολομώντας, μάλλον δεν θα είχε ιδιαίτερο πρόβλημα που να διοχετεύσει την…«αγάπη» του. Τυχερέ… Ε, τυχερέ…
«Και ο βασιλιάς Σολομώντας, εκτός από τη θυγατέρα τού Φαραώ, αγάπησε πολλές ξένες γυναίκες: Μωαβίτισσες, Αμμωνίτισσες, Ιδουμαίες, Σιδώνιες, Χετταίες… Και είχε 700 γυναίκες βασίλισσες και 300 παλλακίδες» (Βασιλέων Α’, 11: 1-3).
Απόσταγμα «θεϊκής» παράνοιας: Δύο «προφήτες» συναντούνται κι ο ένας ψεύδεται στον άλλον (μα κάνουν οι «προφήτες» τέτοια πράγματα;). Και τι κάνει ο «δίκαιος» και «πάνσοφος» Θεός; Τιμωρεί διά θανάτου, τον «προφήτη» που πίστεψε στα ψέμματα τού άλλου, στέλνοντας ένα λιοντάρι στον δρόμο του που τον κατασπαράσσει (δεν θα μπορούσε πάντως, να το κάνει πιο απλό κι ανώδυνο;).
«Και στη Βαιθήλ κατοικούσε κάποιος γέροντας προφήτης· και ήρθαν οι γιοι του, και του διηγήθηκαν όλα τα έργα, που είχε κάνει ο άνθρωπος του Θεού εκείνη την ημέρα στη Βαιθήλ· και διηγήθηκαν στον πατέρα τους και τα λόγια, που μίλησε στον βασιλιά. Και ο πατέρας τους είπε σ’ αυτούς: “Από ποιον δρόμο αναχώρησε;”. Και είχαν δει οι γιοι του από ποιον δρόμο είχε αναχωρήσει ο άνθρωπος του Θεού, αυτός που είχε έρθει από τον Ιούδα. Και είπε στους γιους του: “Ετοιμάστε μου το γαϊδούρι”. Και του ετοίμασαν το γαϊδούρι· και κάθησε επάνω του και πήγε πίσω από τον άνθρωπο του Θεού, και τον βρήκε να κάθεται κάτω από μια βελανιδιά· και του είπε: “Εσύ είσαι ο άνθρωπος του Θεού, αυτός που ήρθε από τον Ιούδα;”. Κι εκείνος είπε: “Εγώ”. Και του είπε: “Έλα μαζί μου στο σπίτι, και φάε ψωμί”. Κι εκείνος είπε: “Δεν μπορώ να επιστρέψω μαζί σου ούτε νά ‘ρθω μαζί σου· ούτε να φάω ψωμί ούτε να πιω νερό μαζί σου, σε τούτο τον τόπο· επειδή, μου μιλήθηκε από τον λόγο τού Κυρίου: Μη φας ψωμί ούτε να πιεις νερό εκεί ούτε να επιστρέψεις πηγαίνοντας από τον δρόμο από τον οποίο ήρθες”. Και του είπε: “Κι εγώ προφήτης είμαι, όπως εσύ· και ένας άγγελος μου μίλησε με τον λόγο τού Κυρίου, λέγοντας: Επέστρεψέ τον μαζί σου στο σπίτι σου, για να φάει ψωμί και να πιει νερό”. Του είπε, όμως, ψέματα. Και γύρισε μαζί του, και έφαγε ψωμί στο σπίτι του, και ήπιε νερό. Κι ενώ κάθονταν στο τραπέζι, ήρθε ο λόγος τού Κυρίου στον προφήτη, αυτόν που τον γύρισε πίσω· και φώναξε στον άνθρωπο του Θεού, αυτόν που είχε έρθει από τον Ιούδα, λέγοντας: Έτσι λέει ο Κύριος: “Επειδή, παράκουσες τη φωνή τού Κυρίου, και δεν τήρησες την εντολή, που ο Κύριος ο Θεός σου σε είχε προστάξει, αλλά, γύρισες πίσω, και έφαγες ψωμί, και ήπιες νερό, στον τόπο για τον οποίο σου είχε πει: Μη φας ψωμί ούτε να πιεις νερό· το σώμα σου δεν θα μπει μέσα στον τάφο των πατέρων σου”. Και αφού έφαγε ψωμί, και ήπιε, ετοίμασε εκείνος το γαϊδούρι σ’ αυτόν, στον προφήτη που τον γύρισε πίσω. Και αναχώρησε· και στον δρόμο τον βρήκε ένα λιοντάρι, και τον θανάτωσε· και το σώμα του ήταν πεταμένο στον δρόμο· και το γαϊδούρι στεκόταν κοντά του, και το λιοντάρι στεκόταν κοντά στο σώμα» (Βασιλέων Α’, 13: 11-24).
http://www.pare-dose.net/4376
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλώ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και να είστε κόσμιοι στις εκφράσεις σας. Οποιοδήποτε άλλο σχόλιο με γκρικλις και ξένη γλώσσα θα διαγράφετε. Ευχαριστώ!